BEAST's fanfiction

Main : Yong Junhyung x Jang Hyunseung

Author : shinsh

Part : one shot (ตอนเดียวจบ)

ตุบ!

เพล้ง!

เสียงข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องแต่งตัวของสมาชิกวง BEAST ดังขึ้นให้ได้ยินเป็นระยะ โชคดีที่ภายในห้องมีแค่เสื้อผ้าและของหนักๆ เช่น ตะกร้าหรือหัวเข็มขัดเท่านั้น แต่ละครั้งที่ของตกลงมาเลยไม่ทำให้คนต้นเหตุหยุดการกระทำอันสั่นสะเทือนแต่อย่างใด

แม้จะเป็นช่วงสายของวันหยุดวันหนึ่งที่ตารางงานมีแค่การซ้อมและอัดเสียงเท่านั้น แต่วันนี้หอพักของสมาชิกวง BEAST กลับไร้วี่แววของ 4 สมาชิก ที่ปกติจะใช้ช่วงเวลาในวันหยุดหมดไปกับการนอนเล่นไปมาอยู่ที่หอ

จะเหลือก็แต่ จาง ฮยอนซึง และ ...

“จุนฮยอง...” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกอีกคนอย่างขาดห้วง คล้ายกับคนพูดหอบเหนื่อย ฮยอนซึงพยายามจะหันหน้ามองอีกคนให้ถนัด แต่ก็ยากนักกับท่าทีที่เป็นอยู่

“หืม” เจ้าของชื่อเพียงแค่ขานรับ ก่อนจะครางต่ำในลำคอ มือหนากดสะโพกบางของคนด้านหน้าให้แน่นขึ้น ในขณะที่คนโดนกระทำร้องเสียงกระเส่าแข่งกับเสียงของตก

“ของ... หล่นหมด... แล้ว” ฮยอนซึงพยายามบอก เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มใบหน้าและลำคอขาวระหงส์ แม้อากาศจะร้อนแต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ร่างสูงร่างชื้นเหงื่อทั่วตัวอย่างนี้

“ไม่เห็นต้องสนใจเลยนี่ ห่วงตัวเองก่อนเถอะฮยอนซึง” คนตัวสูงกว่ากระซิบบอกข้างใบหูของร่างบางที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

“แต่... อ๊า!” ฮยอนซึงตั้งใจจะเอ่ยค้านแต่ก็ต้องชะงัก ริมฝีปากสีเชอร์รี่เปลี่ยนไปครางเสียงหวานแทน

“ลืมไปแล้วรึไง ว่านายกำลังถูกลงโทษ” จุนฮยองก้มกระซิบที่ข้างใบหูและขบเบาๆ อีกครั้ง ร่างสูงกำลังส่งสารช่วยย้ำเตือนฮยอนซึงถึงสถานะของตัวเอง

ใช่... เขากำลังถูกลงโทษ

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนหน้านี้...

........

........................

.......................................................

กึก!

มือเรียวบางกับมือหยาบกร้านต้องชะงัก เมื่อพบว่าทั้งสองต่างตั้งใจจะหยิบของสิ่งเดียวกัน

จางฮยอนซึงหันมองคนตัวสูงกว่าเล็กน้อย ส่งสายตาขวางๆ เพื่อบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของของสิ่งนั้น แต่เจ้าของท่อนแขนที่พาดรอยสักก็ไม่คิดจะละมือออกแต่อย่างใด

ยง จุนฮยองในใบหน้าเพิ่งตื่นนอนมองจ้องกลับดวงตากลมโตด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ทั้งๆ ที่นี่เป็นเช้าของวันหยุดที่อย่างน้อยเขาควรจะได้อิ่มท้องกับคอนเฟล็กซ์สักกล่อง แต่ทำไมต้องมีมือเรียวนี่มาขัดเขาด้วย

สมาชิกอีก 4 คนที่เหลือของวง BEAST มองคนสองคนที่จ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนสายตาทั้งสี่คู่จะละมาจ้องกันเองปริบๆ สุดท้ายสายตาสามคู่ของอี กีกวัง ซน ดงอุน และยัง โยซอบ ก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ยุน ดูจุน หัวหน้าวงที่ถูกลงความเห็นอย่างกรายๆ แล้วว่า เขาควรเป็นคนแก้ปัญหา (ที่มักเกิดขึ้นประจำ) นี้

“อ่ะ เอ่อ โยซอบ คอนเฟล็กซ์เหลือกล่องสุดท้ายแล้วเหรอ” หนุ่มผิวสีเข้มเอ่ยถามเพื่อนร่วมวงที่มีใบหน้าอ่อนวัยราวกับเป็นน้องเล็กของวง หวังจะทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น แต่ตรงกันข้าม...

ถ้าจะถามอย่างนั้น อย่าพูดเลยดีกว่าดูจุน...

“อะ... อืม กล่องสุดท้ายแล้ว” โยซอบตอบอีกคนเสียงเบาหวิว ยกแก้วนมขึ้นดื่มจนเกิดเป็นคราบสีขุ่นรอบริมฝีปาก แล้วหลบสายตาของคนสองคนที่ไม่พอใจเมื่อได้ยินคำตอบ (ที่ก็เห็นๆ กันอยู่แล้ว) ของเขา

“...” เกิดเป็นความเงียบชั่วขณะหนึ่งที่ 4 สมาชิกเอาแต่มองหน้ากัน สุดท้ายก็เป็นดงอุนที่ทำท่าจะพูดบางอย่าง ทั้งสามคนจ้องมองอย่างมีความหวังว่าน้องเล็กของวงจะคิดแกปัญหาได้ แต่เปล่าเลย...

“ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ” คนตัวสูงที่สุดในวงว่าพลางวางแก้วนม และอาหารเช้าของตัวเองลง ก่อนจะเดินลิ่วหายเข้าไปในห้องนอน ...อีกเรื่องหนึ่งที่ทุกคนรู้ดี นอกจากฉลาดแล้ว ซน ดงอุนยังเป็นที่หนึ่งเรื่องการเอาตัวรอดอีกด้วย!

“เอ่อ ฉันก็หิว เอ้ย อิ่มแล้วเหมือนกันน่ะ” เจ้าของใบหน้าหวานพูดก่อนจะหยิบแก้วที่เหลือนมกว่าครึ่งมาซัดรวดเดียวจนหมด แล้ววิ่งหายไปในห้องนอนเช่นเดียวกับน้องเล็กของวง

“คือฉัน...”

“โยซอบอา” ริมฝีปากสีเชอร์รี่ของคนตัวเล็กเกือบจะบอกขอเอาตัวรอดไปอีกคนแล้ว แต่ก็เหมือนดูจุนจะรู้ดีถึงเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนไว้ก่อน สายตาลำบากใจของหัวหน้าวงซึ่งปกติไม่ค่อยจะได้เห็นบ่อยนัก ที่กำลังส่งมาทำให้คนตัวเล็กไม่กล้าจะเอยออะไรออกไป

โยซอบทรุดนั่งลงอย่างเดิม ในขณะที่จ้องตาดูจุนเป็นเชิงปรึกษา

ในเมื่อรั้งเขาไว้แล้ว ก็ต้องช่วยกันแก้ปัญหา แต่ประเด็นก้คือจะแกยังไงล่ะ

“เอ่อ ฉันว่าที่ซุปเปอร์ข้างล่างน่าจะมีมั้ง เนอะดูจุนอา” โยซอบพูดอย่างขอความเห็น ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ดูจุนเออออด้วย

จุนฮยองกับฮยอนซึงหันมามองอีก 2 คนแต่ก็เพียงครู่เดียว สายตาคมและดวงตากลมโตกลับไปจ้องกันอีก

ใช่ ถ้าลงไปถึงซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านสะดวกซื้อข้างล่างมันก็มีหมดทุกอย่างนั่นแหละ แต่ประเด็นคือใครในสองคนนี้จะลงไปล่ะ

จุนฮยองเรอะ... ไม่มีทางหรอก! ฮยอนซึงเรอะ... คนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

“โยซอบนายอยากกินไอศกรีมมั้ย” กลายเป็นว่าเป็นดูจุนที่เอ่ยออกมาอีกครั้ง โยซอบนิ่วหน้าเล็กน้อยที่ร่างสูงถามอะไรไม่ได้เข้ากับสถานการณ์เลยสักนิด แต่ถ้าเป็นเรื่องของกิน มีเหรืออยากเขาจะพลาด...

“อยากสิ ดูจุนอาเลี้ยงใช่มั้ย” คนตัวเล็กถามด้วยรอยยิ้มและดวงตาเป็นประกาย ราวกับลืมสถานการณ์ตึงเครียดไปชั่วขณะ

“อื้อใช่ ว่าจะพาเด็กๆ ไปเลี้ยงสักครั้งนึง เดี๋ยวเรียกกีกวังกับดงอุนไปด้วย แล้วก็ จุนฮยองกับฮยอนซึง...”

“ไม่ล่ะ” สองเสียงตอบแทรกขึ้นมาพร้อมกัน หัวหน้าวงที่อายุมากที่สุดแทบลมจับ

“ก็ถ้างั้น เดี๋ยวพวกฉันจะซื้อคอนเฟล็กซ์มาฝากพวกนาย 2 คนแล้วกัน พวกนายก็แบ่งกันกินเท่าทีมีไปก่อนนะ” ดูจุนตัดสินใจพูดในที่สุด สะกิดหลังโยซอบเบาๆ ให้เออออตาม

“ใช่ๆ เดี๋ยวพวกฉันซื้อมาฝาก” พูดจบสองหนุ่มก็เดินตามกันออกมาจากครัว หายเข้าไปในห้องนอนหวังจะชวนอีก 2 คนอย่างที่บอก

“นายไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวฉันจะแบ่งให้” เจ้าของใบหน้าสวยว่า เมื่อถูกทิ้งให้อยู่สองต่อสองกับจุนฮยอง

“อืม” จุนฮยองตอบรับ ลดข้อมือของตัวเองลงก่อนจะตัดสินใจ เดินไปอาบน้ำอย่างที่อีกคนบอก

เพราะปกติตอนเช้าเขาต้องรีบมาแย่งคอนเฟล็กซ์กับฮยอนซึงอยู่เสมอ เขาถึงมักจะทำแค่ล้างหน้าแล้วตรงดิ่งไปที่ครัว ดังนั้น มันก็ดีเหมือนกันถ้าเขาได้อาบน้ำ แช่ตัวให้ผ่อนคลายแล้วค่อยออกมาหาอะไรลงท้อง

“สงบแล้วใช่มั้ย”

หนึ่งในสี่คนที่ซ่อนตัวอยุ่ในห้องนอนเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงอาบน้ำพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วยของจุนฮยอง สามคนที่เหลือมองหน้ากันไปมา เมื่อไม่ได้ยินอะไรรุนแรงก็ต่างพยักหน้ากันว่าศึกที่เกือบจะเกิดระหว่างจุนฮยองกับฮยอนซึงคงสงบลงแล้ว คราวนี้พวกเขาจะได้ไม่ต้องลงทุนออกไปกินไอศกรีมนอกหอ ทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดให้ยุ่งวุ่นวายหรอก ถึงแม้โยซอบจะอยากออกไปก็เถอะ แต่ก็พอจะยอมได้ เพราะดูจุนบอกว่ามีไอติมกล่องที่แฟนๆ ซื้อมาให้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วแช่อยู่ในช่องฟรีซล่ะนะ

ดูจุนก้าวออกจากห้องนอนพร้อมกับคนอื่นๆ ร่างสุงถอนหายใจเล็กน้อยเพราะที่พูดว่าจะพาเด็กๆ ไปกินไอศกรีมและซื้อคอนเฟล็กซ์มาฝากอีก 2 คนนั้น มันก็แค่กลสงบศึกเด็กเอาแต่ใจตัวเองทั้งสองคนก็เท่านั้น

ก็ถ้าจุนยองกับฮยอนซึงยองแบ่งกันกินแล้ว เดี๋ยวก็อิ่มท้อง ไม่เรียกหาเหมือนตอนแรกเองนั่นแหละ

กีกวัง ดงอุน โยซอบและดูจุน เริ่มยึดครองพื้นที่ภายในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ในขณะที่ฮยอนซึงกำลังนั่งกินคอนเฟล็กซ์ของตัวเองอยู่หน้าคอม

สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก เป็นจังหวะเดียวกับที่ยอนซึงกินเสร็จแล้วยกถ้วยไปล้างที่ซิงค์พอดี จุนฮยอนหายไปใยห้องแต่งตัวครู่หนึ่งแล้วก็ออกมาเดินตรงไปที่ครัว ทั้งสี่สมาชิกเริ่มชวนฮยอนซึงที่เพิ่งออกมาจากครัวให้มาเล่นเกมส์ด้วยกันในขณะที่คนหน้าสวยก็ตอบรับแต่โดยดี

บรรยากาศแห่งวงหยุดกำลังดำเนินไปอย่างปกติ...

ซะเมื่อไรล่ะ!

“จาง ฮยอนซึง” เสียงเข้มเรียกอีกคนดังจน คนที่ไม่ใช่เจ้าของชื่อยังเผลอสะดุ้งตัว

“อะไรเหรอ จุนฮยอง” คนโดนเรียกตอบเสียงหวาน ทำทีเป็นละสายตาจากเกมส์มามองตอบร่างสูง

“นายกล้าดียังไง...”

“อะไรเหรอ” ในขณะที่อีกคนอารมณ์เดือด เสียงใสก็เอาแต่ถามราวกับไม่รู้เรื่องเรื่องอะไรอย่างอารมณ์ดี

“นายบอกจะแบ่งให้ฉัน” จุนฮยองพูด ถึงตอนนี้อีก 4 สมาชิกก็หันไปมองคุณแม่ของวงด้วยแววตาตื่นๆ สลับกับมองลูกสาวของวงอย่างหวาดๆ

“อ๋อ ฉันเคยบอกด้วยเหรอ?” ฮยอนซึงเอียงคอถามเสียงใส

สิ่งที่ทั้ง 4 คนกลัวกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว!

“นาย!” จุนฮยองขึ้นเสียง แต่อยอนซึงก็ยังมีท่าทีสบายใจไม่ต่างจากเดิม อีก 4 คนมองจุนฮยองเป็นสายตาเดียว แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อสายตาคมเฉี่ยวนั่นเปลี่ยนจากมองเอาเรื่องฮยอนซึง มาไล่มองพวกเขาทีละคนแทน

“ดูจุน!” ร่างสูงกระแทกเสียง ตะโกนเรียกจนคุณพ่อของวงสะดุ้ง

“อะไรเหรอ” ดูจุนตอบอย่างหวาดๆ ใช่ว่ากลัวจุนฮยอง แต่กลัวสงครามระหว่างสองเด้กแนวเอาแต่ใจนี่ต่างหาก เพราะทะเลาะกันทีไร เดือดร้อนกันทั้งวงนี่สิ

“นายบอกจะพาเด็กไปกินไอติมไม่ใช่เหรอ!”

“ใช่ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ดุจุนเหงื่อตก วางเครื่องเล่นในมือก่อนจะใช้เท้าสะกิดอีก 3 ชีวิตให้ลุกตามมาด้วยกัน

“ฉันไปด้วยสิ” แล้วก็เหนือความคาดหมายที่ฮยอนซึงเอ่ยแทรกขึ้นมา

“แต่งตัวแปบนึงนะ รอเดี๋ยว” ฮยอนซึงพูดพลางเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว คำพูดนั้นชะงักเท้าทั้ง 4 คู่ที่กำลังจะก้าวออกไป ดูจุนมองหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรมทั้งสาม ก่อนจะหันไปมองจุนฮยอง

“ไปสิ” เมื่อฮยอนซึงหายลับไป จุนฮยองก็บอกอีก 4 คนด้วยเสียงเย็นๆ

“แต่...” โยซอบอึกอัก ก็ฮยอนซึงบอกให้รอ ฮยอนซึงจะไปด้วยนี่นา!

“ฉัน-บอก-ให้-ไป” จุนฮยองไม่สนใจคำค้าน ร่างสูงเพียงพูดเสียงเย็นๆ และย้ำทีละคำอย่างชัดเจน มือหนาดันคนทั้งสี่ให้ก้าวออกไปแล้วดันประตูปิด

“เดี๋ยว!” ดุจุนร้องเรียก แทรกแขนเข้ามาระหว่างประตูทำให้เกิดช่องว่าง จุนฮยองนิ่วหน้ามองการกระทำของอีกคนด้วยแววตาไม่สบอารมณ์นัก

“อะไร” ยง จุนฮยองพูดด้วยเสียงนิ่ม ทำทีเป็นใจเย็น ทั้งๆ ที่สีหน้าและแววตานั่นทำอีก 4 คนเหงื่อตกไปแล้ว

“นายคง ไม่ทำอะไรรุนแรงใช่มั้ย” ดูจุนถามอย่างมีความหวัง กลืนน้ำลายไม่รู้ตัวพร้อมๆ กับอีก 3 คน

“หึ ไม่ต้องห่วงไปหรอกดูจุนอา” จุนฮยองยิ้ม

“ฉันก็แค่จะปิดประตูตีแมว!”

“หายไปไหนกันแล้วล่ะ” ฮยอนซึงเอ่นถามเมื่อก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วไม่พบอีก 4 ชีวิตที่บอกให้รอตนด้วย

“ขอโทษฉันมาเดี๋ยวนี้” เพียงคนเดียวที่เหลือไม่ตอบคำถาม ร่างสูงกับร้องเรียกคำขอโทษจากเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

ฮยอนซึงกลอกตา นี่มันครั้งที่เท่าไรแล้วที่เขากินคอนเฟล็กซ์แล้วไม่เหลือให้จุนฮยอง ทำไมคนตรงหน้าไม่จำสักที ว่าไม่ควรจะไว้ใจท้องของเขา ก็คนมันหิวนี่นา เรื่องอะไรจะแบ่ง! แล้วก็นะ... รู้ก็รู้ว่าเหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้บ่อยๆ ทำไมยังเลือกเชื่อใจเขาอีก หรือจะว่าอีกอย่าง ทำไมจุนฮยองไม่เลือกทำใจยอมรับสิ่งที่มันเป็นประจำนี่สักที!

คำขอโทษเรอะ จากปากฮยอนซึงคนนี้ ชาตินี้อย่าหวังจะได้ยิน!

ร่างสูงสาวเท้าเข้าใกล้ร่างบางที่ริมฝีปากยังคงปิดกันสนิท อย่าว่าแต่คำขอโทษ คำพูดสักคำก็ดูจะเป็นเรื่องยากด้วยซ้ำที่อยอนซึงจะยอมเอ่ยออกมาตอนนี้ ขาเรียวก้าวเท้าหลังหนีอีกคนด้วยสายตาเอือมๆ ปนหวาดกลัวเล็กน้อย ถึงจะบ่อยแต่ก็ไม่ชินกับสายตาฆ่าคนได้ของคนตรงหน้าสักเท่าไรหรอก

ฮยอนซึงถอยหนีจุนฮยองเรื่อยๆ จนมารู้ตัวอีกทีก่อนที่หลังสัมผัสกับความรู้สึกนิ่มๆ ของผ้าในห้องแต่งตัว

จุนฮยองกดยิ้มเมื่อคนตัวเล็กหยุดฝีเท้าลง เพราะไม่สามารถเดินหนีเขาไปไหนได้อีกแล้ว มือแกร่งเอื้อมคว้าประตูและกดปิดล็อคจนเกิดเป็นเสียงให้อีกคนสะดุ้ง

“นายไม่รู้อะไรซะแล้ว ฮยอนซึง ห้องแต่งตัวนี้น่ะ มันอาณาจักรของฉัน” 

.......................................................

........................

........

แล้วก็เป็นอย่างที่อีกคนว่านั่นแหละ คงไม่ต้องบอกแล้วใช่มั้ย? ว่าเขาโดนทำอะไร

“แฮ่ก ... แฮ่ก จุนฮยอง...” คนตัวเล็กครางกระเส่าร้องเรียกอีกคนที่ควบคุมการกระทำด้วยเสียงแหบพร่า

“หืม” จุนฮยองยังคงตอบรับด้วยน้ำเสียงสบายใจ แตกต่างจากการะกระทำอันแสนเร่าร้อนกับคนตรงหน้ายิ่งนัก

น้ำหนักที่กดลงมาแต่ละครั้งทำให้ฮยอนซึงเสียวซ่าน คนตัวบางที่โดนกระทำมาเป็นเวลานานอ่อนแรงอย่างช่วยไม่ได้ แต่เพราะอีกคนไม่ยอมหยุดที่ทำได้ก็เพียงแต่ทิ้งน้ำหนักลงบนกองผ้าที่เริ่มเปรอะเปื้อนของเหลวสีขุ่นของเขาและจุนฮยองไปบ้างแล้วก็เท่านั้น

มือเรียวที่โดนจับมัดไว้ด้วยกันด้วยเข็มขัดของร่างสูงจิกลงไปบนกองผ้าที่ทิ้งน้ำหนักตัวอยู่ หวังจะคลายความเสียวซ่านจากการกระทำที่อีกคนถาโถมลงมาอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ช่วยได้เพียงน้อยนิด

“อ้ะ... อ๊า” แล้วเสียงหวานก็ครางอีกครั้ง แม้คนตัวเล็กจะพยายามอดกลั้นแต่จังหวะกระแทกกระทั้นของจุนฮยองที่เป็นคนคุมเกมส์ก็ทำให้อดระบายออกมาเป็นเสียงครางไม่ได้

“ไง นายจะขอโทษฉันได้รึยัง” จุนฮยองก้มกระซิบถาม ผ่อนจังหวะที่ถี่กระชั้นลง กลายเป็นจังหวะที่เนิบนาบ เชื่องช้าแต่ปลุกเร้าอารมณ์อย่างเร่าร้อน

“...” ไม่มีคำพูดใดๆ จากริมฝีปากสีเชอร์รี่ ฮยอนซึงเม้มปากแน่น ราวกับคำขอโทษเป็นคำต้องห้าม

จุนฮยองมองจาง ฮยอนซึงที่เปรียบเสมือนแมวชั้นดีที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครอย่างถูกใจ

เขาก็เรียนรู้มาเหมือนกันแหละ จะทำให้แมวเชื่อง มันก็ใช่จะสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกนี่นา...

“อ้ะ อ๊า  อ๊าาาา”

“อ่า”

แล้วสองเสียงก็ประสานกันเมื่ออารมณ์เร่าร้อนดำเนินมาจุนสุดทาง

มือแกร่งของจุนฮยองช้อนสะโพกอีกคนที่แทบจะจมอยู่กับกองผ้าขึ้นมาเล็กน้อย ถอนแกนกายออกจากช่องทางตอดรัดของอีกคน แล้วพลิกให้ร่างบางหันมาเผชิญหน้ากลับตัวเอง

ปากหยักพรมจูบไปทั่วใบหน้าและต้นคอระหงส์ หยุดอยู่ที่กลีบปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยเพราะหอบหายใจ แล้วสอดลิ้นหน้าเข้าไปเกี่ยวกระหวัด ตักตวงความหวานจากเรียวลิ้นที่แสนดื้อรั้นในโพรงปากของอีกคน

“ฮึก” เหมือนจังหวะเร่าร้อนเมื่อครู่จะหยุดไปแล้ว แต่คนที่ถูกมัดมือไว้ด้วยเข็มขัดกลับต้องหวั่นใจ เมื่อปากหยักของร่างสูงเริ่มวนเวียนอยู่แถวจุดเล็กๆ บนหน้าอกของเขา ลิ้นหนาโลมเลีย ไล้วนอยู่บริเวณนั้นจนร่างกายของอีกคนแข็งชันสู้ ฮยอนซึงพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ทำได้ยาก เมื่อมือข้างหนึ่งของจุนฮยองล็อกสะโพกของเขาไว้ ในขณะที่มืออีกข้าง ไล้ไปตามต้นขาและเริ่มวาดให้เรียวขาของเขายกขึ้นสูง เพื่อสะดวกแก่การสอดกายเข้ามาแนบชิด

“จุน...” ฮยอนซึงร้องเรียกอีกคนเสียงเบาหวิว ดวงตากลมโตหลับแน่นคล้ายกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ไม่เป็นผลดีต่อตัวเอง จุนฮยองละจากจุดเล็กๆ สีชมพูดบนหน้าอกของอีกคนมามองที่ใบหน้าสวย

“หืม” ตอบรับพร้อมกับหยุดกิจกรรมทุกอย่างแต่ก็แค่ช่วงบน มือข้างที่ไล้วนอยู่ที่ต้นขาด้านในของคนที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่อย่างแข็งขัน อีกข้างก็เปลี่ยนจากการกดและบีบคลึงสะโพกกลมกลึง มาเป็นปรนเปรอที่กึ่งกลางลำตัวซึ่งเป็นส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กแทน

“พอ... เถอะ...” ฮยอนซึงพยายามบอกอีกคนด้วยเสียงขาดห้วง เพราะพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่อีกฝ่ายจงใจปลุกเร้า ดวงตากลมโตที่มักมีแววเย่อหยิ่งเสมอช้อนมองสายตาคมอย่างอ้อนวอน

จุนฮยองยกยิ้ม

“แล้วนายจะขอโทษฉันได้รึยังล่ะ” จุนฮยองว่า ดันกายแนบชิดกับคนตัวเล็กที่วางตัวและทิ้งน้ำหนักลงบนกองผ้า ระยะห่างที่มีเพียงน้อยนิดทำให้ส่วนตื่นตัวของร่างสูงเบียดชิดกับส่วนอ่อนไหวของร่างบาง

“อือ” ฮยอนซึงไม่ตอบ ทำได้เพียงครางอือกับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเรื่อ

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้นายตัดสินใจอีกรอบ” พูดแล้วช่องทางสีชมพูอ่อนก็ถูกรุกรานอีกครั้ง ฮยอนซึงสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกเลยไม่ทำให้รู้สึกเจ็บเท่าไรนั้น แต่ความคับแน่น และความรู้สึกเสียวซ่านยามร่างสูงถอนกายเข้าออกยังคงชัดเจน จนทำให้สะโพกบางเริ่มตอบรับการกระทำของคนตรงหน้าอีกครั้ง

“อ้ะ อ้ะ อ๊า...” แล้วเสียงหวานก็ดังระงมไปทั่วหอพักที่ร้างสมาชิกอีก 4 ชีวิตอีกครั้ง...

“จุนฮยอง เปิดหน่อย พวกฉันกลับมาแล้ว” ดูจุน ลีดเดอร์ของวงเคาะประตูแล้วตะโกนเรียกหนึ่งวนสองสมาชิกที่คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ชนะศึกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

แกร๊ก!

ประตูถูกเปิดออก โดยร่างสูงที่มีสีหน้าอารมณ์แตกต่างจากตอนที่ไล่พวกเขาให้ออกไปกินไอศกรีมเมื่อครู่นัก ดูจุนและอีก 3 คนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมด้วยขนมที่พะรุงพะรังเต็มมือไปหมด และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นต้องมีคอนเฟล็กซ์ที่สัญญาว่าจะซื้อมาเผื่อทั้งสองคน

สายตาสี่คู่สอดส่ายเข้าไปทั่วห้องครัวและห้องนั่งเล่นแต่ก็ยังไม่พบวี่แววของอีกหนึ่งสมาชิกที่พวกเขาทิ้งไว้ที่หอ

ดูจุนและคนอื่นๆ วางถุงขนมลงบนพื้น ร่างสูงเลือกกล่องคอนเฟล็กซ์ออกจากถุงก่อนจะหันไปยื่นให้จุนฮยอง

“อ่ะ นี่ ซื้อมาเผื่อแล้ว นายคงหิว” ดูจุนว่า

จุนฮยองไม่รับ แต่เพียงมองกล่องคอนเฟล็กซ์ในมือหัวหน้าวงด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไร ฉันอิ่มแล้วล่ะ” คำพูดของจุนฮยองเล่นเอาคนทั้งวงหันมามองด้วยแววตาตื่นๆ

นี่อย่าบอกนะว่า...

“อ้ะ!”

ปัง!

เสียงตกใจของกีกวังดังมาตามด้วยเสียงปิดประตูห้องนอนของเจ้าตัวเอง ดูจน ดงอุน และโยซอบ หันไปมองคนตัวเล็กที่ปิดประตูด้วยหน้าตื่นๆ ใบหน้าของกีกวังจากที่ขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

“เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะกินต่อน่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกินคอนเฟล็กซ์แล้วล่ะ” จุนฮยองว่า พูดด้วยเสียงสบายๆ ก่อนจะเดินหายไปในห้องนอน ที่พวกเขาคาดว่าจะไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้อีกในหลายชั่วโมงต่อจากนี้

“หนักมั้ยกีกวัง” โยซอบถามเมื่อคนตัวเล็กเดินเข้ามาทรุดกายรวมกับอีก 3 คนในห้องนั่งเล่น

กีกวังมองตอบสายตา 3 คู่ด้วยแววตาตื่นๆ ก่อนจะพูดด้วยความเขินอาย “โดนมัดด้วยล่ะ”

“...” ไร้เสียงใดๆ จากทั้งสี่สมาชิก ใบหน้าของแต่ละคนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่อนที่ทุกคนจะกลับไปใช้วันหยุดด้วยการดูหนังร่วมกันอย่างปกติ

...จะต่างก็ตรงที่วันนี้พวกเขาเปิดหนังเสียงดังหน่อยก็เท่านั้นเอง

-- Conflex war ศึกชิงคอนเฟล็กซ์! :: END –

Special ::

@helloimys พี่ฮยอนซึง หายไปไหนล่ะ ทำไมวันนี้พี่เขาไม่ได้ขึ้นคอนเสิร์ตด้วย

@B2STGK เจ้าชายของพวกเราไม่สบายรึไง อปป้าหายเร็วๆ นะ

@beastdw ตายแล้ว ที่งานถ่านรูป Heart for eyes วันนี้ก็ไม่มีฮยอนซึงแหละ ฮยอนซึงไปไหนกัน!?

@Beeeeeestdj อปป้า จาง ฮยอนซึงหายไปไหน พวกเราเป็นห่วงนะ

ต่างคนต่างมองเมนชั่นในทวิตเตอร์ของตัวเองด้วยสภาพเหงื่อตก

“ดูจุนอา พวกเราควรบอกอะไรบิวตี้มั้ย” โยซอบถามอย่างขอความเห็น

ดูจุนถอนหายใจเมื่อมองหน้าสี่สมาชิกที่ต่างคนต่างก็โดนถามถึงอยอนซึงที่หายไปไม่ต่างกัน

เหตุผลที่ฮยอนซึงหายไปน่ะเหรอ... จะให้บอกไปดีมั้ยล่ะ ว่าฮยอนซึงไม่ได้ป่วย ก็แค่หมดแรงก็เท่านั้น...

ก็สงครามครั้งนี้จุนอยองไม่ยอมจบง่ายๆ น่ะสิ เหมือนเจ้าของฉายาโจ๊กเกอร์จะจับจุดปราบพยศแมวฮยอนซึงได้ว่า ควรจะมัดไว้ พอได้โอกาสคราวนี้เจ้าแร็ปเปอร์เลยสั่งสอนซะจนแมวฮยอนซึงออกไปทำงานไม่ได้เลยทีเดียว

“เฮ้อ...” ดูจุนถอนหายใจก่อนจะกดพิมพ์ไปบนหน้าจอโทรศัพท์ระบบสัมผัส

http://twitter.com/#!/BeeeestDJ/status/59500484909740032

[Trans] @BeeeestDJ: ฮยอนซึงยังอยู่ดีครับ~~~ไม่ต้องห่วงนะครับ!!!!!^^ (cr. @ilikeyoutheb2st )

แค่ต้องการเวลาพักฟื้นเท่านั้นเอง...

-- Conflex war ศึกชิงคอนเฟล็กซ์! :: END –

Talk :

สวัสดีค่า มาอัพดึกๆ อย่างนี้จะมีใครอยู่รึเปล่าเอ่ย? :D

แหะๆ ฟิกเรื่องนี้ เกิดจากช่วงที่มีข่้าวว่าซึงป่วย และเห็นบิวตี้หลายคนอยู่ที่เป็นกังวลกัน

เลยคิดเล่นๆ ว่าคงโดนจุนฮยองทำโทษแน่ๆ(///▽///) เลยไม่มีแรงไปออกงาน 55

ทวิตของดุจุนนั่นแคปมาจากของจริงนะคะ เปล่าตัดต่อแต่อย่างใด

ชื่อเรื่องไม่ได้ตรงกับเนื้อหาเท่าไร เพราะความจริงมันไม่มีการชิง มีแต่การเอาคืน 55+

หวังว่าจะชอบกันเนอะ ^^

ตอนนี้ฮยอนซึงก็ออกงานให้เห็นแล้ว แม้บางคนจะเป็นห่วงยิ่งกว่าเดิม

แต่ก็คงไม่มีอะไรมากหรอกเนอะ ^^

เราก็ติดตามกันต่อไป~

ว่าแต่ อัพบลอคมาก็หลายเอนทรีแล้ว ยังไม่เคยคุยอะไรกับคนอ่านเป็นจริงเป็นจังเลย งั้นเริ่มเอนทรีนี้เลยแล้วกันเนอะ *-*

-------------------------------------

เราชื่อ ชิน นะคะ ชื่อเล่น ชื่อ แน็ต แล้วแต่ว่าจะเรียกอย่างไหนก็ได้ค่ะ ^^

อา เราชอบบีสท์ค่ะ (55 มันก็แน่อยู่แล้วอ่ะเนอะ)

แล้วก็เรื่องโพสิชั่น สำหรับเราเราก็โอเคทุกคู่อยู่แล้วค่ะ : ) อา เราไม่เกี่ยงอ่ะเนอะ

เป็นบีสท์ที่รักกันก็พอแล้ว ^^

เกี่ยวกับบลอคนี้...

เราตั้งใจเป็นบลอคเก็บฟิกและลงฟิกบีสท์ที่เราแต่งไว้ค่ะ

คือก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นคลังซะทีเดียว เพราะก็อยากคุยกับคนอ่าน > <

ฟิกของเราลงแค่ที่ B2st-Thailand กับที่ บลอคนี้เท่านั้นค่ะ

ลงที่นี่ก็เผื่อคนที่ไม่ได้มียูสเซอร์ของ B2st-Thailand ด้วยเนอะ ^-^

แบบว่า อาจจะไม่เยอะ แต่สำหรับเราก็เยอะ

คือว่าเราก็เห็นยอดวิวเวลาเราอัพฟิก ก็ 200 ขึ้น

ก็เลยอยากบอกว่า ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ

แล้วก็ คุยกับเราบ้างก็ดีนะ ^^ ชอบไม่ชอบ ยังไง แนะนำตรงไหน ติตรงไหน บอกกันได้ค่ะ

คนเขียนกับคนอ่านก็ผูกพันกันผ่านคอมเมนท์นี่แหละนเอะ ^-^ (55 จะมีใครอยากผูกพันธ์กับเรารึเปล่า)

-------------------------------------

เอาเป็นว่าทอล์คแค่นี้เนอะ

ตอบเมนท์ คุยของน้องจูน ขอบคุณมากเลยน้า ไม่เป็นไรๆ พลาดกันได้ ตอนนี้จำชื่อพี่ขึ้นใจแล้วเนอะ *ทำหน้าโหดขู่* 55 ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะจ๊ะ

วันนี้คงแค่นี้ล่ะค่ะ ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ > <

รักคนอ่าน♥

ปล. เปลี่ยนธีมแล้วเป็นไงบ้าง? สุดท้ายก็ใช้ธีมของบลอคเก่า 55+ เราไม่ถูกกับ CSS จริงๆ นั่นล่ะ ใครมีธีมดีๆ แนะนำฝากบอกกันบ้างน้า > <