BEAST's fanfiction

Title : Our last time [ Project : JUNSEUNGfact❤]
Main : Yong Junhyung x Jang Hyunseung
Author : shinsh
Part : one shot (ตอนเดียวจบ)
Note : อ่านไปพร้อมกับฟังเพลง 싫어 ของ G.NA นะคะ ^^ (ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไร แต่เพราะเพลงนี้แหละ ถึงออกมาเป็นฟิคเรื่องนี้ได้ ...แต่จะว่าไป พูดจากมุมฮยอนซึงก็แอบเข้านะ ฮ่าๆ)

“ไปเดทกันมั้ย” 

คนตัวเล็กพูดถ้อยคำที่ทำให้คนฟังแปลกใจ ร่างบางเอ่ยชวนอีกคนด้วยรอยยิ้ม จุนฮยองมองตอบคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“ตกลง” 

…………

……..

…

“ถ้าใส่หมวก มันจะยิ่งเด่นนะ” เจ้าของใบหน้าที่สวยราวกลับผู้หญิงว่าหลังจากเห็นเขายืนเลือกหมวกอยู่นานสอง นาน จุนฮยองเหล่มองคนให้คำแนะนำอย่างช่างใจ

ก็ถ้าออกไปเดินโต้งๆ ทั้งอย่างนี้จะไม่ยิ่งเด่นกว่าเหรอ…

“เอาน่า อยู่วงเดียวกันจะไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่แปลกหรอก” คนตัวเล็กกว่าบอกก่อน จะเดินนำอีกคนไปใส่รองเท้ารออยู่ที่หน้าห้องพักของพวกเขา คล้ายกับเป็นการเร่งเร้าให้อีกคนออกไปด้วยกันสักที

จุนฮยองถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจหยิบแว่นกันแดดกรอบสีขาวเลนส์สีชาติดมืออกมาด้วย

แต่ก็ไม่ได้ใส่หรอก...

ขอโทษที่ไม่ได้ย่อรูปนะคะ อยากให้เห็นชัดๆ น่ะค่ะ ^^
This is what a fan taken on August 8, 2011.
A fan said that she saw junseung together at the theater.
(My friend checked the schedule and found that it seems like the movie which junseung wanted to see was not available that day.
So what did they do and where did they go after that? ... It's just my opinion.)
Anyway, although they did or did not watch the movie together, it is still juseung moment :)

วันนี้ป็นวันจันทร์ …ไม่สิ คืนนี้เป็นวันจันทร์

ผู้คนค่อนข้างจอแจแต่ต่างจากทุกวันตรงที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวในวัย เรียนสักเท่าไร เป็นเพราะพรุ่งนี้เป็นวันที่สองของสัปดาห์ที่นักเรียนต้องไปเรียนล่ะมั้ง เพราะฉะนั้นจึงเป็นโชคดีที่พวกเขาไม่ต้องมาคอยระวังว่าจะเจอแฟนๆ ตามท้องถนนรึเปล่า

หลังจากไปดูโปรแกรมหนังและพบว่าเรื่องที่เขาต้องการจะดูไม่มีให้ดูวันนี้ แล้ว จุนฮยองและฮยอนซึงจึงเดินไปเรื่อยๆ ตามถนนที่จะว่าไปก็แทบไม่มีคนแล้วด้วยซ้ำ ความจริงพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องแคร์นะ เพราะดึกอย่างนี้คงไม่มีใครมานั่งสังเกตหรอกว่าพวกเขาสองคนเป็นไอดอลชื่อดัง น่ะ ยิ่งเจ้าแว่นกันแดดที่จุนฮยองอุตส่าห์หยิบติดมือมานั่นยิ่งไม่จำเป็นใหญ่เลย แต่ก็นั่นแหละ ขี้เกียจถือนี่นา ไม่ได้พกกระเป๋าด้วย จุนฮยองเลยใส่มันทั้งที่มืดอย่างนั้นแหละ

“ถอดเถอะ อย่าใส่เลย เดี๋ยวก็เป็นโรคตาบอดตอนกลางคืนหรอก” คนตัวเล็กกว่าพูดก่อนจะจัดการถอดให้อีกคนเสร็จสรรพ

“พูดเหมือนโยซอบเลย” เจ้าของแว่นตาเอ่ยปากบ่น

“อย่าพูดถึงคนอื่นน่า เราเดทกันอยู่นะ” ฮยอนซึงยู่ปากอย่างไม่พอใจ เอ่ยราวกับงอนอีกคน ก่อนที่คนร่างสูงจะง้อด้วยการคว้ามือคนตัวเล็กมากุมไว้

“ทำอะไร” คนตัวเล็กว่า น้ำเสียงติดตระหนก ก็ถึงแม้จะไม่มีใครเห็นพวกเขาก็เถอะ แต่มันก็อดระแวงไม่ได้นี่นา

“มันหนาว” คนตัวสูงตอบด้วยถ้อยคำที่ทำให้ใบหน้าอีกคนปรากฎรอยยิ้ม

อากาศไม่ได้เย็นขนาดนั้นหรอก เพียงแต่อีกคนอยากจับมือเขาเท่านั้นแหละ

ทั้งสองคนเดินไปตามถนนที่มีแสงริบหรี่จากร้านอาหารยามค่ำคืน โดยไร้จุดหมาย พวกเขาไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าออกมาเดทเวลานี้พวกเขาจะฝากท้องไว้ที่ร้านไหน สิ่งที่จาง ฮยอนซึง และยง จุนฮยองทำมีเพียงเดินกุมมือกันไปจนสุดถนน

รู้ตัวอีกทีร้านรวงต่างๆ ก็แทบจะปิดตัวลงหมดแล้ว…

“โค้กมั้ย” ฮยอนซึงถาม จุนฮยองไม่ตอบแต่กลับเดินตรงไปที่ตู้กดน้ำก่อนจะกดน้ำโค้กกระป๋องออกมาสองกระเป๋าสำหรับเขาและฮยอนซึง

“อ่ะ” ร่างสูงว่าก่อนจะยื่นกระโป๋งน้ำอัดลมให้อีกคน ฮยอนซึงรับมาก่อนจะเปิดน้ำดื่ม

ทั้งสองคนหาที่นั่งใกล้ๆ ซึ่งเป็นม้านั่งของสวนสาธารณะไม่ไกลจากตรงนั้น สองร่างหย่อนกายลงที่ม้านั่งอย่างเชื่องช้า

พวกเขาถือว่าเดินมาไกลจากหอพักมากนะ แต่กลับไม่มีความรู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

“เป็นไง” ร่างสูงเอ่ยปากถาม สายตาคมมองท้องฟ้าและบรรยากาศยามค่ำคืนเช่นเดียวกับสายตากลมโต

“เป็นเดทที่ห่วยที่สุดเลย” ฮยอนซึงว่า เรียกเสียงหัวเราะได้จากคนถามและคนพูดเอง

“…”

ไม่มีคำพูดใดๆ ต่อจากนั้นอีก ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีอะไรจะพูด แต่สำหรับจุนฮยองและฮยอนซึงแล้ว มันเหมือนมีอย่างอื่นที่มากกว่านั้น บางสิ่งที่อยากจะพูดออกมาแต่ทำได้แค่เพียงอัดอั้นอยู่ในอกเท่านั้น คล้ายกับว่าความรู้สึกทั้งหมดนี้ถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

จุนฮยองเอื้อมมือคว้ามือบางของอีกคน ทั้งสองคนกุมมือกันก่อนจะนั่งเหม่อมองท้องฟ้า ท่ามกลางอากาศใกล้เวลาเช้ามืดซึ่งค่อนข้างจะหนาวเหน็บ

ความจริงแล้วพวกเขาก็ไม่เห็นอะไรบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่านั้นหรอก โซลเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับ พื้นดินสว่างอย่างนี้จะสามารถเห็นแสงของดวงดาวที่อยู่แสนไกลได้ที่ไหนกัน…

ที่พวกเขาทำ ก็แค่ “ทำเหมือน” ดูดาวแค่นั้นแหละ

แทบไม่มีใครเลยที่จะยอมพลิกข้อมือข้างที่ไม่ได้กอบกุมกันไว้เพื่อดู นาฬิกาว่าเวลาได้ล่วงเลยมานานเท่าใดแล้ว แต่เพราะท้องฟ้าสีเข้มที่เริ่มมีแสงสีส้มของพระอาทิตย์แต่งแต้มทีละนิด ทั้งสองคนจึงพอรู้ว่าตัวว่า เดทยามดึกของพวกเขากำลังจะจบลงแล้ว

“กลับกันเถอะ” เป็นฮยอนซึงเองที่เอ่ยออกมาอย่างนั้น ร่างบางผุดลุกขึ้น แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกคนไม่ได้ลุกตาม มือข้างที่จับกันไว้ก็ขืนคล้ายกับอีกคนไม่อยากทำตามที่เขาพูด

“สักแปบนะ” จุนฮยองขอด้วยน้ำเสียงเชิงอ้อนวอน

ฮยอนซึงไม่ได้ทิ้งตัวลงนั่งกับม้าหินอ่อนอย่างเดิม จุนฮยองจึงพลิกตัวคนที่ยืนอยู่ให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

“ขอกอดได้มั้ย” ร่างสูงว่า ฮยอนซึงไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้า

เป็นอ้อมกอดที่ทั้งแน่นและหลวมในเวลาเดียวกัน ราวกับคนกอดต้องการจะกอดเขาไว้เต็มกำลังที่มีแต่ก็ขืนตัวเองไว้เพียงเพราะ ต้องการทะนุถนอมหรือไม่ก็เพราะไม่ต้องการให้เขาอึดอัด

ฮยอนซึงยืนนิ่งให้จุนฮยองกอด ไม่มีการเอ่ยคำพูดใดๆ ก่อนที่ท้องฟ้าจะใกล้จะสว่างเข้าไปทุกที

เช้านี้มีตารางงานที่พวกเขาต้องกลับไปทำต่อ ทั้งสองคนรู้ดี แต่ก็ต่างนิ่งเฉยและทำให้อ้อมกอดครั้งนี้เป็นกอดที่ยาวนานที่สุดก็เท่านั้น

แล้วเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นของดวงอาทิตย์ที่เริ่มไต่ขอบฟ้าขึ้นมาทีละ นิด จุนฮยองจึงยอมคลายอ้อมกอดนั่นออก ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินกลับ อย่างที่ใครอีกคนชักชวนเมื่อพักหนึ่งได้แล้ว

“ดะ…เดี๋ยวก่อน”

ฮยอนซึงเอ่ยเรียก จุนฮยองชะลอฝีเท้าก่อนจะหยุดลงแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังคงยืนเฉยอยู่ ที่เดิมทั้งๆ ที่เป็นคนเอ่ยปากชวนเขากลับแท้ๆ

“หืม?” ตอบรับในลำคอด้วยความรู้สึกที่อีกคนรู้สึกได้ว่าใส่ใจ

ฮยอนซึงสูดหายใจเล็กน้อย ก่อนที่กลีบปากบางจะเริ่มขยับออกมาเป็นคำพูด

“ดูแลให้ดีๆ นะ ความรักน่ะ” 

ฮยอนซึงว่า รู้สึกโหวงๆ ในอกที่พูดออกไปอย่างนั้น แต่กลับไม่มีหยดน้ำตาหรือสิ่งๆ ใดที่แสดงออกถึงความรู้สึกของเขาออกมาให้อีกคนได้เห็นเลย

“ดูแลให้ดีๆ” ฮยอนซึงย้ำ แผ่วเบาราวกับไม่ได้บอกอีกคนที่บอกกับตัวเอง

แม้จะพูดด้วยท่าทีธรรมดา ใบหน้าที่ไม่แสดงออกที่สุด แต่จุนฮยองก็รับรู้…ความรู้สึกในใจฮยอนซึงตอนนี้

“อืม จะดูแลให้ดีที่สุดเลย”

จุนฮยองตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ทำให้อีกคนรู้สึกร้อนผ่าวคล้ายกับมีน้ำรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

แต่มันก็เพียงแค่นั้น

สิ้นสุดคำตอบรับของร่างสูงพวกเขาก็เดินเคียงข้างกัน มุ่งหน้าไปทางหอพักที่เดินเรื่อยเปื่อยออกมาตั้งแต่เมื่อคืน

พวกเขากำลังจะกลับไปทำงาน เป็นไอดอลที่กำลังทำตามความฝัน

กลับไปเป็นจาง ฮยอนซึง เพื่อนร่วมวงของยง จุนฮยอง คนที่เพิ่งได้สมหวังในความรักกับไอดอลสาวต่างค่าย

จุนฮยองจะดูแลความรักของเขาและใครอีกคนให้ดีที่สุด 

…ให้ดีเท่ากับที่ฮยอนซึงดูแลความรักที่มีให้เขามาตลอดเลย

-- Our last time :: END --

สวัสดีค่ะ ^^
พบกันอีกแล้วกับฟิคสั้นๆ ซึ่งก็เป็นคู่เดิมๆ (จุนซึง) อีกเช่นเคย เบื่อกันรึยัง? ฮ่าๆ
เรื่องนี้เขียนด้วยรักค่ะ(รักจริงๆ ปั่นไม่ถึงสองชั่วโมงเสร็จ สำหรับเราแล้วเร็วมากเลยนะ XD)
ถึงเราจะกรี๊ดทุกคู่ รักทุกโมเม้น ทุกแฟนดอมของบีสท์
และเราก็ยอมรับว่ารักคู่จุนซึงมากที่สุดจริงๆ นะ
ไม่ต้องถามถึงความเรียลหรอก ถ้าอ่านเพจ me anf my beast ก็คงจะพอรู้
คงต้องหาเวลาเปลียนซะแล้วล่ะ ...เพราะตั้งแต่มีข่าวของจุนฮยองที่คบกับไอดอลต่างค่ายออกมา
เรารู้สึกถึงความเรียลของจุนซึงได้อย่างทวีคูณ จนเราเองยังตกใจ

ไม่รู้คนอ่านจะรับความรู้สึกที่เราถ่ายทอดลงไปในฟิคเรื่องนี้ได้ทั้งหมดรึเปล่านะ
ถ้าจะให้พูดละก็ ฟิคเรื่องนี้ก็พูดถึงความรักของจุนซึง
"ไปเดทกันมั้ย?" ดูเป็นคำที่น่าแปลกใจมากที่ฮยอนซึงไม่น่าจะพูดออกมาได้ จุนฮยองน่าจะแปลกใจที่สุด แต่ก็ไม่ต่างจากเจ้าตัวคนพูดเองหรอก...
แต่จุนฮยองก็ตอบตกลง แล้วนั่นก็เป็นเดทครั้งสุดท้าย เดทในฐานะที่มีแค่จุนซึงเท่านั้นที่เข้าใจ

แล้วตอนสุดท้าย ตอนที่จะกลับไปเป็นแค่เพื่อนร่วมวง และจุนฮยองจะกลับไปเป็นแฟนที่ดีของใครอีกคน
ฮยอนซึงก็ขอว่า "ดูแล้วความรักดีๆ ด้วย" เหมือนกับ...ที่พวกเราดูแลความรักของกันและกันมาตลอด

ถึง. จุนฮยอง
รักและดูแลเขาคนนั้นให้ดีนะรู้มั้ย
จาก. ใจ

(ต้องรีบอัพเพราะตามในไทม์ไลน์เริ่มมีข่าวไม่ดี ฮ่าๆ XD)

ลังเลว่าจะวงเล็บว่า ฟิคเรื่องนี้เป็นหนึ่งในโปรเจคจุนซึงแฟคส์ดีมั้ย
แต่ก็นะ ไม่อยากใช้คำว่าแฟคส์แล้วล่ะ ฮ่าๆ
น้อยใจเบาๆ เพราะเริ่มไม่มั่นใจแล้วอะไรจริง
ก็ไม่ว่ายังไง จุนซึงก็รู็ดี และรู้กันแค่สองคนอยู่ดี >-<

(แต่สุดท้ายก็ใส่ เพราะอย่างน้อยก็อิงมาจากแฟคส์จริงๆ อ่ะ XD
รูปนั้นเป็นรูปที่แฟนๆถ่ายได้ที่โรงหนังค่ะ)

รักกันนานๆ นะ จุนฮยอง ช่วยกันประคับประคองอย่างที่เคยประคับประคองกับมากับฮยอนซึง ^^
แม้ตอนนี้ฮยอนซึงจะแบกรับไว้คนเดียวก็เถอะ
เพราะฉะนั้นการหาใครมาเติมที่ว่างในหัวใจของฮยอนซึง ก็ถือว่าแฟร์ใช่มั้ย? :)
(ประชดจุนฮยองเบาๆ ด้วยความรัก)

รักคนอ่านนะคะ ^^

*กรี๊ดดดด ลืมถามค่ะ
คือว่า ชินนี่อยากรวมเล่มฟิคสั้นจุนซึงน่ะค่ะ ทั้งที่เคยลงมาแล้ว และที่เขียนใหม่
อยากถามว่า มีใครสนใจซื้อมั้ยคะ? TvT