BEAST's fanfiction

Title : Our precious thing

Author: shinsh

Main: Yoon Dujun, Jang Hyunseung, Yong Junhyung x Yang Yoseob

Part: One shot

“กลับมาแล้วเหรอ!” แทบจะในทันทีที่เท้าของโยซอบก้าวผ่านประตูหอพักของสมาชิกวง BEAST คนตัวเล็กที่ยังไม่ทันได้ถอดรองเท้าเลยด้วยซ้ำต้องถูกจู่โจมด้วยคำถามจากคน กระตือรือร้นทั้งสองคน…

ดวงตากลมโตเหลือบมองสองร่างสูงที่เดินมารับเขาถึงหน้าห้องทั้งๆ ที่ไม่มีความจำเป็นเลยด้วยซ้ำ ก่อนสายตาสีกาแฟจะหลุบลงต่ำ โยซอบเดินผ่านสมาชิกในวงทั้งสองคนโดยไม่ตอบอะไร

“วันนี้เหนื่อยไหม” แต่ใช่ว่าหนึ่งในนั้นจะหมดความพยามยาม ร่างสูงเขาฮยอนซึงแทบจะถลาเข้ามาช่วยโยซอบถอดกระเป๋ากับเสื้อโค้ท

“โย วันนี้ฉันซื้อไอติมที่นายอยากกินมาแล้วนะ กินเลยมั้ย” และใช่ว่าอีกคนจะยอมแพ้ จุนฮยองรีบยกของโปรดของโยซอบมาเรียกร้องความสนใจทันที

“พวกนายเป็นอะไรกันมากมั้ย” สุดท้ายคนตัวเล็กก็พูดคำนั้นออกมาอย่างเหลืออด ท่าทีเอาใจเกินเหตุของทั้งสองคนทำให้เขาอึดอัด

“นายไม่ชอบเหรอ” จุนฮยองพูดหน้าสลด

 ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกดีหรอก แต่ว่า…

“ฉันรุกนายหนักไปรึไง” อีกคนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาก็ถามด้วยใบหน้าเศร้าไม่ต่างกัน

รุก… ได้ยินคำนั้นแล้วเขาแทบอยากจะมุดดินหนีจากตรงนี้ไปเลย!

“ฉะ…ฉัน” ปากกระจับขยับเป็นคำพูดแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา สายตาทั้งสองคู่กำลังรอคอยคำตอบจากเขา

ให้ตายเถอะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่เนี่ย

สองอาทิตย์ก่อน…

“ฮึ่ย นอนดีกว่า” ยุน ดูจุนพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ร่างสูงโยนสิ่งที่เพิ่งอ่านเมื่อครู่อย่างไม่ใยดีก่อนจะพลิกตัวเข้าหาพนักโซฟา

“เป็นอะไรของมึงเนี่ย” ฮยอนซึงเจ้าของใบหน้าสวยแหวขึ้นมาทันที เพราะเขากำลังนั่งพิงโซฟาดูละครยามบ่ายอยู่ เสียงของดูจุนทำให้เขาหงุดหงิด

“มึงอยากรู้ว่ากูเป็นอะไรก็หยิบของขวัญที่บิวตี้ให้โยมาอ่านสิ” ดูจุนว่าโดยไม่หันหน้ากลับมามองคนถามสายตากลมโตเหลือบมองหนังสือเล่มบางที่ ดูจุนเพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาอ่าน

ของขวัญที่บิวตี้ให้โยซอบ… ฟิคชั่นคู่จุนซอบ

“ฮึ่ย!” แทบจะในทันทีที่ฮยอนซึงเปิดอ่านหน้าแรก มือเรียววางหนังสือทิ้งด้วยอารมณ์ไม่ต่างจากยุน ดูจุน

“อะไรๆ ก็ให้สองคนนี้คู่กัน บิวตี้ใจร้ายชะมัด” คนหน้าสวยว่าก่อนจะกดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ เพื่อระบายความหงุดหงิด

“กูล่ะสงสัยจริงๆ ว่าถ้าโยอ่านโยจะว่ายังไง” ดูจุนที่เหมือนจะหลับไปแล้วพูดขึ้น

“กูก็ไม่รู้ กูรู้แค่ว่าถ้าไอ้จุนฮยองอ่าน แม่ง คงไม่ยอมวาง” ฮยอนซึงตอบเรียกเสียงหัวเราะจากคนที่นอนเหยียดตัวยาวอยู่บนโซฟา

แม้จะฟังดูตลก แต่ทั้งคู่ต่างก็สัมผัสได้ดีว่าเสียงหัวเราะนั้นขมขื่นแค่ไหน…

“กลับมาแล้ว” พูดไม่ทันขาดคำ เสียงกุกกักที่ประตูก็ดึงความสนใจจากทั้งสองคนในห้อง มองเห็นคนตัวเล็กที่กำลังพูดถึงกับไอ้เพื่อนตัวดีที่ทั้งดูจุนและฮยอนซึง ต่างก่นด่าในใจเดินเข้ามาพร้อมของมากมายในมือ ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าต้องเป็นของกิน

“เป็นอะไรกันเหรอ” แน่นอนที่สุด เพียงแค่อารมณ์หงุดหงิดเล็กๆ น้อยๆ โยซอบก็สามารถสัมผัสได้เสมอ คนตัวเล็กเอ่ยปากถามสองเพื่อนร่วมวงที่คนหนึ่งนอนอยู่บนโซฟากับอีกคนนั่ง อยู่บนพื้นทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“เปล่าหรอก” ฮยอนซึงตอบเรียบๆ พลางหลบสายตาไปทางอื่น

แม้จะรู้ดีว่ามีอะไรแปลกไปแต่โยซอบก็ไม่ทันได้ทักท้วงอะไรเพราะถูกอีกคน ที่เพิ่งกลับมาด้วยกันสะกิดให้ไปช่วยกันแกะห่อไอศกรีมที่พวกเขาทั้งสองคน ซื้อมา เพราะวันนี้เป็นวันหยุด พวกเขาทั้งสองคนถึงออกไปเที่ยวซื้อขนมกันตั้งแต่เช้า ส่วนกีกวังถ้าเดาไม่ผิดก็คงไปยิมฟิตหุ่นเช่นเคย ดงอุนก็คงกลับบ้านไปเหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อน

“นี่ ฉันซื้อไอติมมาเผื่อพวกนายด้วยนะ กินมั้ย” ด้วยความสดใสร่าเริง คนตัวเล็กหันไปเรียกทั้งสองคนที่นั่งหน้านิ่วทำเป็นดูทีวีไม่พูดไม่จา

ดูจุนลงจากโซฟามานั่งบนพื้น ข้างๆ กันกับโยซอบ ร่างสูงหยิบไอศกรีมขึ้นมาแกะกินโดยไม่พูดอะไร สิ่งเดียวที่ทำคือสายตาชั้นเดียวที่เอาแต่จ้องอยู่ที่ใบหน้าคนตัวเล็ก

โยซอบรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ไม่ใช่แค่ดูจุนที่ทำอย่างนั้น แต่คนที่ชวนเขาไปเที่ยวข้างนอกแต่เช้าอย่างจุนฮยองก็ทำไม่ต่างกัน

“ฮยอนซึง กินมั้ย” เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงคนตัวเล็กเลยเลือกจะขยับไปนั่งใกล้ฮยอนซึงและสะกิด ให้คนหน้าสวยกินไอศกรีมแท่งเดียวกับตัวเอง

ฮยอนซึงค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยแต่ริมฝีปากบางก็กัดไอศกรีมที่คนตัวเล็ก ป้อนให้ถึงปากมาพอดีคำ ถึงใบหน้าจะเรียบเฉย แต่อีกสองคนที่นั่งกินไอศกรีมของตัวเองอยู่เงียบๆ รับรู้ดีว่าตอนนี้ฮยอนซึงรู้สึกดีแค่ไหน

“ดีนะ นายไม่ถือ” คนตัวเล็กว่าพลางยิ้มแป้น นำไอศกรีมกลับมากินต่อ

“กูอิ่มล่ะ” แล้วคนที่นั่งเงียบอยู่นานอย่างจุนฮยองก็พูดขึ้น คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างโยซอบยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก

“แต่นายบอกว่าอยากกินเยอะๆ นี่ อุตส่าห์ซื้อมาเสียดายออกนะ” โยซอบค้านไว้ คนที่ตั้งใจจะลุกเดินเข้าห้องถึงนั่งลงต่ออย่างเดิม

“รสกล้วยที่นายบอกไม่เห็นอร่อยเลย” แรปเปอร์ประจำวงว่า

“จริงอ่ะ งั้นนายลองรสทุเรียนสิ หายากนะ” โยซอบว่าพลางลงทุนแกะไอศกรีมให้ร่างสูงแล้วป้อนถึงปาก แค่นั้นแหละอีกสองคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับตาลุกวาว

“จะอ้วก!” ฮยอนซึงตะโกนกร้าวก่อนจะลุกพรวดๆ เดินเข้าห้อง โยซอบที่ป้อนไอศกรีมให้จุนฮยองอยู่ถึงกับหน้าเหวอ ไม่เข้าใจอารมณ์ฮยอนซึงที่จู่ๆ ก็รุนแรงขึ้นมา

“จุนฮยองถ้านายชอบมันก็ถือกินเองสิ ฉันจะไปดูฮยอนซึง” เพราะเป็นห่วงคนที่หายเข้าไปในห้องนอน โยซอบถึงมาเร่งเร้าอีกคน

“ไม่ต้องตามไปหรอกน่า” เพราะท่าทีของคนตัวเล็กร่างสูงถึงพูดด้วยความหงุดหงิด จุนฮยองรับไอศกรีมที่อีกคนยื่นให้อย่างไม่ค่อยพอใจ

“เดี๋ยวอีกสักพักฮยอนซึงมันก็อารมณ์ดีเองแหละ นายอยู่เฉยๆ เถอะ” ดูจุนพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

โยซอบมองหน้าดูจุน สลับกับจุนฮยอง และสลับกับประตูห้องนอนด้วยอารมณ์ไม่เข้าใจ ใบหน้าสดใสเริ่มเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง ยิ่งเห็นสายตาแทบจะฆ่ากันได้ของดูจุนกับจุนฮยองคนตัวเล็กก็ยิ่งทนไม่ไหว

“นี่พวกนายเป็นอะไรกัน หา!!” คนตัวเล็กว่า ลุกพรวดพราดไปเปิดประตูห้องนอนด้วยความแรงและหยุดอยู่ระหว่างประตูห้องกับห้องนั่งเล่นที่มีดูจุนกับจุนฮยองนั่งอยู่

“ฮยอนซึงออกมาเคลียร์เลยนะ!” ร่างเล็กสั่ง คนที่นอนอยู่ลุกขึ้นมาปั้นหน้ายุ่งอยู่ที่ปลายเตียง

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ละคนเอาแต่นั่งก้มหน้าเงียบ มีเพียงโยซอบที่ยืนเท้าเอวมองทั้งสามคนราวกับแม่ที่กำลังจับผิดลูกชาย

ไม่ต้องแปลกใจหรอก เห็นร่าเริง สดใด น่ารักอยู่ตลอดเวลา ใช่ว่ายัง โยซอบจะเป็นคนมีความอดทนสูงซะเมื่อไร ยิ่งเป็นกับพวกเขาด้วยแล้ว ถ้าเรื่องอะไรที่ทำให้ไม่พอใจล่ะก็ คนตัวเล็กจะระเบิดออกมาทันที และถ้าไม่สนใจกันละก็ เตรียมโดนเจ้าของเสียงร้องหลักของวงงอนได้เลย สาบานด้วยเกียรติของลูกผู้ชายอย่างยุน ดูจุน ยง จุนฮยอง และจาง ฮยอนซึง หากโดนยัง โยซอบเมินแล้วก็ โลกของคุณจะหม่นหมองลงไปแปดสิบเปอร์เซนต์ทันที!

“ดูจุนนั่นอะไร” เพราะไม่มีใครตอบ สายตาเรียวถึงสอดส่ายมองทั้งสามคนไปทั่ว ก่อนที่จะไปสะดุดกับบางสิ่งที่มีสภาพไม่สู้ดีแถวพื้นหน้าโซฟา

ไม่ต้องรอให้เจ้าของชื่อตอบ โยซอบรีบย่ำเท้าไปหาหนังสือเล่มนั้นก่อนจะหยิบขึ้นมาอ่าน ทั้งสามคนมองตามเงียบๆ แม้จะพยายามข่มความรู้สึกไว้ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง แต่ทั้งดูจุน จุนฮยอง และฮยอนซึงก็สัมผัสได้ว่าคนตัวเล็กกำลังหน้าแดงเพราะเขินกับเนื้อหาภายใน หนังสือเล่มนั้น

ใช่ว่าเนื้อหาในฟิคชั่นจะมีแค่จุนฮยองกับโยซอบนั่งเล่นหมากเก็บกันเฉยๆ ซะเมื่อไรล่ะ ถ้าเกิดเป็นไอดอลแล้วยังไม่รู้จักโลกของสาววาย(yaoi)ล่ะก็ รับรองเลยว่ายัง โยซอบจะได้รู้จักวันนี้!

“นะ…นี่มัน ดูจุน นายไปเอามาจากไหน” คนตัวเล็กหันไปคาดคั้นหนึ่งในสามคนด้วยใบหน้าแดงก่ำที่ร่างสูงทั้งสามคนรู้ ดีว่าไม่ใช่เพราะอารมณ์โกรธแต่เพราะเนื้อหาในฟิคนั่นต่างหาก

“ของที่บิวตี้ให้นายไง ลืมแล้วเหรอไง” ดูจุนตอบเรียบเฉย

“นี่พวกนายอ่านของแบบนี้กันรึไง …ยะ อย่าไปสนใจเลย มันก็แค่จินตนาการของบิวตี้” โยซอบพูดตะกุกตะกัก

“นายอ่านแล้วรู้สึกแย่เหรอโยซอบ เพราะมันเป็นเรื่องของนายกับฉันใช่มั้ย” คนที่โดนพาดพิงอย่างจุนฮยองอดจะตัดพ้อไม่ได้

“มะ…ไม่ใช่นะ โธ่! นายอย่างี่เง่าสิจุนฮยอง ฉันรู้สึกกับนายอย่างไงนายก็รู้ดีนี่นา พวกนายก็ด้วย ดูจุน ฮยอนซึง ถ้าพวกนายเขม่นกันเพราะเรื่องนี้ล่ะก็หยุดสักที!” โยซอบอึกอักในทีแรก แต่เพราะความอึดอัดกับท่าทีของแต่ละคน คนตัวเล็กถึงพูดไม่หยุด

“นายรู้สึกยังไงกับไอ้จุนฮยอง” ฮยอนซึงที่นั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงในห้องนอนซึ่งประตูเปิดอยู่เอ่ยถาม

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ คนที่นั่งอยู่ทุกคนกำลังมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงกลางด้วยสายตารอคำตอบ

ไม่ว่าใครก็ลุ้นกับคำตอบนี้ทั้งนั้น

ก็ไม่แปลก… เพราะพวกเขาทั้งสามคนต่างก็ชอบโยซอบเหมือนกันนี่นา

“ฉะ…ฉัน” เจ้าของใบหน้าแดงก่ำอึกอัก ในขณะที่ทุกคนนิ่งเงียบเพื่อรอฟังคำตอบ

“ฉันก็รู้สึกดี แต่ว่า…”

จุนฮยองเหมือนกับจะยิ้มและร้องไห้ได้ในเวลาเดียวกันเพียงเพราะคำว่าแต่ในประโยคถัดมา ไม่ต่างกันกับดูจุนและฮยอนซึงที่เหมือนกับตกเหวแต่ยังสามารถรั้งตัวเองไว้ได้ด้วยกิ่งไม่เล็กๆ ที่ชื่อว่าความหวัง

“ฉันรู้สึกดีที่พวกเราอยู่เดียวกันแบบนี้ แค่นี้ก็พอแล้ว” โยซอบก้มหน้านิ่ง พูดแผ่วเบาแต่ก็ได้ยินกันทั่วถึงทุกคน

คำตอบเดียวกับเมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่พวกเขาทั้งสามคนสารภาพรักกับคนตัว เล็กพร้อมกัน ด้วยความเป็นเพื่อนที่ต่างก็รู้ใจกันดี พวกเขาทั้งสามคนเลยตัดสินใจทำอย่างนั้น แต่คำตอบจากคนตัวเล็กคือคำตอบที่ไม่ต่างจากคำตอบในวันนี้

ยัง โยซอบบอกแค่ว่ารู้สึกดีที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้…

คนตัวเล็กไม่ได้ปฏิเสธใคร แต่ก็ไม่ได้ให้ความชัดเจนแก่ใครสักคนในพวกเขาเลย

เพราะงั้นบรรยากาศมันถึงคลุมเครือและอยู่ในลักษณะแปลกๆ อย่างนี้มาตลอด หากไม่มีของขวัญจากบิวตี้เล่มนั้นพวกเขาทั้งสี่คนคงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ สามารถชัดเจนได้อย่างนี้ต่อไป

โยซอบเองก็รู้…ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เขาต้องเลือกใครสักคนและเลิกให้ความหวังกับคนอื่นๆ ที่เหลือ แต่มันเป็นสิ่งที่ยากเย็นสำหรับเขาเหลือเกิน

“นายเองก็รู้ใช่มั้ยว่ามันจะเป็นอย่างไปตลอดไม่ได้หรอก โยซอบ” ดูจุนพูด สายตาคมมองคนตัวเล็ก แต่คนถูกมองเอาแต่หลบสายตา

“แต่เรา…”

“เลิกหลอกตัวเองสักทีโยซอบ นายก็รู้ว่าสักวัน วันนี้ก็ต้องมาถึง ถ้านายเลือกมา ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครฉันก็จะยอมรับ นายปล่อยให้มันคลุมเครืออย่างนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ” เป็นจุนฮยองที่พูดขึ้นมาบ้าง

“ฉัน…”

“ยัง โยซอบ ต่อจากนี้ไปช่วงเวลาที่นายมีความสุขกับพวกเราทั้งสามคนคงไม่มีแล้วล่ะ ขอโทษนะ แต่หนึ่งเดือนนี่ฉันจะจีบนายอย่างจริงจังแล้ว ต่อให้เป็นไอ้ดูจุนหรือไอ้จุนฮยองฉันก็จะไม่เกรงใจอีกแล้ว” ฮยอนซึงลุกขึ้นพูด

โยซอบตาเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยินแต่ไม่ทันที่สมองจะประมวลผลอะไร อีกสองคนก็ลุกขึ้นบ้าง

“อย่างที่ไอ้ฮยอนซึงพูดนั่นแหละ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่เกรงใจเหมือนกัน ไม่ว่าจะต่อหน้าบิวตี้หรือว่าอะไร ฉันจะจีบนายอย่างจริงจังแล้วล่ะ” จุนฮยองพูดมองคนตัวเล็กที่มีใบหน้าตกใจไม่ต่างจากที่เพิ่งได้ฟังฮยอนซึงไป

“ต่อให้ที่นายแสดงกับฉันต่อหน้าบิวตี้เป็นแค่แฟนเซอร์วิสล่ะก็ ฉันก็ไม่สนใจแล้วเหมือนกัน ภายในหนึ่งเดือนนี้นายต้องเลือกมากสักคน และฉันจะพยายามให้คนคนนั้นเป็นฉัน” ดูจุนก็ไม่ต่างกัน

โยซอบมองตอบสายตามาดมั่นของทั้งสามคนที่จ้องมาที่ตัวเองก่อนที่คนตัวเล็กจะได้แต่ก้มหน้า

จะให้ทำไงได้…

ในเมื่อทั้งสามคนว่าอย่างนั้นมันก็คงต้องเป็นแบบนั้น…

และนี่เป็นเหตุที่ปัจจุบันทั้งฮยอนซึงและจุนฮยองกำลังรุมเอาใจเขามากมายขนาดนี้

“กลับมาแล้ว นี่พวกนาย…” ดูจุนที่เพิ่งเสร็จงานกลับมาถึงหอในเวลาไร่เรี่ยกับโยซอบถึงกับต้องแปลกใจ เมื่อกับมาแล้วพอว่าคนตัวเล็กกำลังยืนอยู่ท่ามกลางร่างสูงสองคนซึ่งเป็น เพื่อนสนิทของเขาเอง

พอดูจุนเดินมาสมทบเขาก็พอจะอ่านสีหน้าของคนทั้งสามออกว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ่งมีเขามายืนอยู่ด้วยอีกคนแบบนี้เหตุการณ์ก็ยิ่งดูคลับคล้ายคลับคลาเหมือน เมื่อสองอาทิตย์ก่อนไม่มีผิด

“ฉันจะเลือกแล้ว”  

ในที่สุดโยซอบก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด สายตาทั้งสามคู่หันไปมองคนตัวเล็กเจ้าของริมฝีปากกระจับสีแดงสดแทบจะในทันที

โยซอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก รู้สึกได้ถึงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรง ไม่ต่างกันกับอีกสามคน

“ฉันเลือกยัง โยซอบ” 

ในที่สุดก็มีคำพูดเล็ดลอดออกจาริมฝีปากเล็ก

คำตอบ…ที่สร้างแปลกใจให้คนที่รอฟังไม่ต่างจากตัวคนพูดเอง

“นี่นาย หมายความว่า…”

“หมายความว่าฉันเลือกยัง โยซอบนั่นแหละ ฉันจะไม่เลือกใครและทิ้งใครในพวกนายทั้งสามคนทั้งนั้น เข้าใจมั้ย ถ้านายอยากให้ฉันตอบให้ชัดเจนว่าฉันจะเลือกลงเอยกับใครล่ะก็ ฉันจะตอบว่ายังโยซอบนี่แหละ ฉันจะอยู่กับตัวเอง เข้าใจรึเปล่า! ถ้าพวกนายไม่พอใจกับคำตอบล่ะก็ โทษยัง โยซอบนู่น! …และถ้าพวกนาย ไม่ว่าใครสักคนกล้าไม่พอใจยัง โยซอบล่ะก็ ไม่ต้องมาพูดกับฉันเลย!”

คนตัวเล็กอธิบายคำตอบของตัวเองด้วยความรวดเร็วเพื่อไม่ให้คนอื่นขัดได้ แม้คำพูดจะเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงแต่ในตอนท้ายก็เรียกรอยยิ้มจากคนฟังไว้ได้ เพราะความน่ารักของเจ้าตัว

…เพราะคนน่ารักที่มีคนเดียวในโลก คนที่ชื่อว่ายัง โยซอบ

ร่างสูงยิ้มขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“แล้วนั่นนายจะไปไหนน่ะโยซอบ” กลายเป็นฮยอนซึงที่รู้สึกตัวขึ้นมาคนแรก ร่างสูงเดินตามร่างเล็กที่หายเข้าไปในห้องแต่งตัว ก่อนที่ดูจุนและจุนฮยองจะเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องตามมาเลยนะ ฉันจะอาบน้ำ!” คนตัวเล็กว่าพลางเดินสวนคนทั้งสามออกมาจากห้องแต่งตัว หอบผ้าเช็ดตัวออกมาด้วย ใบหน้าหวานแต้มสีแดงระเรื่อเพราะความเขินอายแม้คนตัวเล็กจะพยายามกลบเกลื่อน ด้วยอารมณ์โกรธแต่ก็ไม่สามารถเล็ดลอดผ่านสายตาทั้งสามคู่ไปได้

“งั้นฉันจะอาบด้วย” ฮยอนซึงพูดขึ้นมาหน้าตาเฉย ไม่รอให้คนตัวเล็กได้คัดค้านเจ้าของใบหน้าสวยก็หยิบผ้าเช็ดตัวเดินตามออกมา

“งั้นกูอาบด้วย”

“กูด้วย เดี๋ยวนี้น้ำแพง ต้องประหยัด อาบพร้อมกันเนี่ยแหละ”

“นี่พวกนาย…”

“อย่าปฏิเสธเลยน่าโยซอบ นายเลือกเองนะ” นั่นเป็นคำสุดท้ายที่โยซอบรับรู้ก่อนจะโดนคนสามคนดันให้เข้าห้องน้ำไปพร้อมกัน

คำตอบของยัง โยซอบยังคงเหมือนเดิม

แม้จะไม่ชัดเจนว่าเป็นใคร แต่ที่ชัดเจนคือโยซอบรู้สึกดีที่ได้อยู่กับพวกเขาทั้งสามคน

เพราะงั้นพวกเขาจะยอมรับมัน ยังไงซะสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดก็คือความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้

ทั้งดูจุน จุนฮยอง ฮยอนซึง และโยซอบ ♥

“น… นี่ดูจุนไหนบอกว่าจะขัดหลังไง ดะ…เดี๋ยวจุนฮยองนายใกล้ไปมั้ย …อ้ะ ฮยอนซึง! นายจับตรงไหนน่ะ… น…นี่พวกนายจะอาบน้ำหรือว่าทำอะไรกันแน่หา!”

-- Our precious thing :: END –

SPECIAL ::

“พวกมึงนี่เลว ทำฟิคกูซะยับหมด” ตอนนี้โยซอบกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในห้องนอน เพราะหมดแรง(?)ไปมาก เลยมีแต่จุนฮยอง ดูจุน และฮยอนซึงที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“อย่ามาทำเป็นพูดเลยมึง ตอนฟิคกูกับโยซอบมึงเอาไปทิ้งถังขยะ อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ” ดูจุนว่า เพราะคนตัวสูงพูดความจริงจุนฮยองเลยได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจ

“มีฟิคเล่มนึงกูดูแลดีมากเลยพวกมึงอยากอ่านมั้ย คู่ทูวจน ดูจุนกับจุนฮยอง อ่ะ มึงอ่านมั้ย กูให้” ฮยอนซึงที่นั่งเงียบอยู่พูดขึ้นมาบ้าง คราวนี้คนที่หน้าหงิกไม่ได้มีแต่จุนฮยองแล้ว

“ทำมาเป็นพูดดี ฟิคมึงกับไอ้จุนฮยองกูมีเป็นตั้งเลยนะ ใช่ว่าบิวตี้ไม่ส่งมาให้ มึงจะอ่านป้ะล่ะ”

“เงียบไปเลยไอ้ดูจุน สงสารกูบ้างเหอะ ฟิคกูกับโยซอบยิ่งน้อยอยู่”

“ทำเป็นปากดีกันไปเถอะพวกมึง ฟิคมึงกับกีกวังก็มีนะ กับดงอุนก็มี มึงอยากอ่านกันป้ะล่ะ บิวตี้โพสกันเยอะจะตายไป ในเน็ตอ่ะ ไอ้ฮยอนซึง มึงโดนกดหมดเลยนะ มึงอยากอ่านมั้ย” ด้วยความหมั่นไส้จุนฮยองถึงสวนกลับฮยอนซึงบ้าง ฮยอนซึงถึงอดไม่ได้ที่จะตอบรับความหวังดีของเพื่อนด้วยการยื่นเท้างามๆ มาเตะอีกคน

“พวกมึงอ่ะ เงียบไปเลยเหอะ ฟิคมึงกับฮงกิก็มี… ไอ้ดูจุน ทูวจุนของมึงไม่ได้มีแต่มึงกับไอ้จุนฮยองนะ กูมีคู่มึงกับพี่จุนกอน มึงจะอ่านป้ะล่ะ”

“เหี้ย กูยอมแพ้แล้ว มึงเงียบไปเลยกูขนลุก” ดูจุนว่า

“กูขนลุกตั้งแต่มึงบอกคู่กูกับไอ้ดูจุนแล้ว” จุนฮยองว่าเพิ่งขยับตัวออกห่างดูจุน

“พูดก็พูดเถอะ… ฟิคกูกับพวกมึง กูก็ขนลุกเหมือนกัน…”

แล้วห้องนั่งเล่นก็เงียบลงไปโดยไม่ได้นัดหมาย คนต้องรอคนตัวเล็กตื่นล่ะมั้ง บรรยากาศกระอักกระอ่วนของทั้งสามเพื่อนรักถึงจะกลับมาเป็นปกติ…

-- Our precious thing :: REAL END –

เย้! เปลี่ยนธีมแล้วค่า >O< (ขอบคุณ http://jaelsoul.exteen.com/20110618/exteen-theme-light-yellow)

เป็นไงกันบ้างเอ่ย สดใสดีมั้ยคะ? อันเชิญสามคนที่เราโมเอ้มาอยู่บนเฮดบลอค (About the HEADBLOG, the original pic is owned by  YO!DUCK really thanks for this cutie three >-< ) ฮ่าๆ

นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่บลอคนี้มีเฮดน่ะค่ะ

ฟิคเป็นยังไงบ้างเอ่ย ฮ่าๆ เขียนด้วยรักล้วนๆ

เหตุมันเกิดจากเราไปเจอคลิปตอน 1n2d ที่จุนซึงเชคแฮนด์กัน เราเลยจิ้นว่าสองคนนี้ตกลงแบ่งโยซอบกัน จุนวันคู่ซึงวันคี่ ฮ่าๆ

เป็นครั้งแรกเลยนะที่ลงฟิคคู่อื่นนอกจากจุนซึง(ไม่นับเรื่อง LOVE IS)

ความจริงเราก็เขียนคู่อื่นเยอะนะ แต่เราไม่ได้ลงเลย

มันแอบเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่อยู่ดีๆ วันนึงก็มาคิดได้ว่า “เอ๊ะ นี่ฉันเขียนแต่จุนซึงนี่หว่า” ฮ่าๆ มันรู้สึกดีนะ ^^ เหมือนได้อุทิศให้คู่นี้ เราชอบคู่นี้นะ ส่วนใครที่สงสัย เพิ่งมาอ่านฟิคเราครั้งแรก อยากให้ได้อ่านหน้านี้กัน ME and MY BEAST เป็นมุมมองของเราทั้งหมด(จริงๆก็อยากอัพเดทเพจนี้นะ มีรายละเอียดให้เก็บ แต่ก็ แค่นี้ก็น่าจะพอให้เข้าใจ ^^)

อ่า คงไม่มีอะไรให้พูดมากแล้วค่ะ ^^

คิดถึงแฟนฟิคค่ะ อยากอัพบลอคมาก >O< แต่ก็แอบเกรงใจเวลาจะอัพเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ฟิค

เรื่องเลิฟอีสก็อยากอัพนะ แต่ยังเขียนไม่ถึงไหนเลย 5555 ถามว่าโยจะท้องจริงๆมั้ย? ท้องจริงนะ ใครคิดว่าจะรับไม่ด้ก็ให้รู้ไว้ แหะๆ ^^

อ่า มีอะไรติดต่อกันได้เหมือนเดิมนะคะ :) ไม่ต้องฟอลก็ได้ค่ะ แค่เมนชั่นมา เราเห็นน้า

ปล.ก่อนหน้านี้คงเห็นเราแอบนอยด์ เรื่องที่บลอค บอกตามตรง เราอยากให้บลอคนี้เป็นบ้านหลังเล็กๆที่สงบและอบอุ่น อยากให้เป็นพื้นที่ของเราน่ะค่ะ ก็แอบเสียใจเวลาเห็นคอมเม้นก่อกวนแปลกๆ (._.) สารภาพว่าเคยคิดถึงขั้นจะสร้างเว็บลงฟิคเลย ถ้าไม่ใช่ฟรีเว็บก็อาจจะจ่ายตังค์รายปีไปเลย แต่ก็กลัวว่าคนอ่านจะไม่ตามและคิดว่ายุ่งยากไปอีกเวลาล้อกอิน เราแค่อยากมีที่ที่แบบ พอนึกถึงเราก็มาที่นี่ เราอยากลงฟิคหลายๆเรื่องที่เราเขียน คือตอนนี้เรามีอินโทรของหลายเรื่องมากแต่ไม่กล้าลงเพราะกลัวจะมาลงไว้แล้วคน อ่านรออีกนั่นแหละค่ะ T^T …นี่เราเขียนปล.นี้ต้องการอะไร? XD แหะๆ เราแค่อยากเล่าให้ฟังเฉยๆ

อยากให้คิดซะว่า ถ้าวันนึงนึกอยากหาฟิคเบาๆอ่าน ก็แวะเวียนมาบลอคนี้นะ ประมาณนั้นล่ะค่ะ ^^

ไม่พูดมากแล้วเจอกันอัพฟิคข้างหน้านะค้า >O<