BEAST's fanfiction

(Thanks @Nookber for this wonderful poster!)

Title : My ex-boyfriend
Main : Yong Junhyung x Jang Hyunseung
Author : shinsh
Part : Intro / 1

“ไปกินไอติมเค้กกันมั้ย”

คนตัวบางที่นอนซบหน้าอยู่กับโต๊ะเลคเชอร์สะดุ้งแทบจะในทันที ใบหน้าหวานที่ไม่มีวี่แววของความงัวเงียเพราะการฟุบหน้าเมื่อกี้ไม่ใช่การ หลับแต่เป็นเพียงการพักสายตาเท่านั้น หันมองตามที่มาของเสียงอันคุ้นเคย

เสียงนั้นถูกส่งมาจากคนที่มักจะชวนเขาไปที่ร้านไอศกรีมหลังเลิกเรียนใน ตอนบ่ายอย่างนี้เสมอ ฮยอนซึงมองร่างสูงที่กำลังฉีกใบหน้ายิ้มแย้ม เจ้าของใบหน้าสวยใจเต้น แต่ก็เพียงแค่นั้น เพียงครู่เดียวแววตาสีอำพันอันสดใสก็หม่นลงทันที

…เพราะคนที่จุนฮยองชวนไม่ใช่เขา

คนที่ร่างสูงกำลังชวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแบบนั้นคือร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโต๊ะด้านหลังเขาต่างหาก

“ถ้านายเลี้ยงฉันไปอยู่แล้ว” ฮยอนซึงหันกลับมาแล้ว แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงใสตอบรับคำชวนของร่างสูง

“นายนี่น้า กะจะให้ฉันเลี้ยงตลอดเลยรึไง” ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนรักเอ่ยหยอกล้ออีกคนก่อนจะบีบจมูกของคนที่นั่งอยู่อย่างหมั่นเขี้ยว

“ก็เมื่อวานนายเป็นคนบอกเองไม่ใช่รึไง ว่าให้ฉันฝากชีวิตไว้ที่นาย…”

ปัง!

เสียงใสของยัง โยซอบที่กำลังโต้ตอบกับแฟนเป็นอันต้องเงียบลงทันทีเมื่ออยู่ดีๆ ร่างบางที่นั่งเฉยอยู่นานปิดหนังสือลงจนเกิดเสียงดัง ฮยอนซึงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้หันมามองคู่รักที่ตกใจกับการกระทำของตัวเขาเลยด้วยซ้ำ มือเรียวจัดการเก็บของทุกอย่างเข้ากระเป๋าอย่างลวกๆ ก่อนที่ร่างบางจะสาวเท้าออกมาจากห้องนั้นทันที

-- My ex-boyfriend --

“ฮยอนซึง!” เสียงเข้มเอ่ยเรียกชื่อของร่างบางที่เอาแต่เดินก้มหน้าไม่สนใจผู้คน คนตัวสูงคว้ามือบางไว้ เจ้าของใบหน้าสวยหยุดชะงักก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนที่หยุดตัวเองไว้

“ดูจุน…” กลีบปากบางอุทานเสียงเบาหวิว แต่ก็พอให้เจ้าของมือที่จับข้อมือเรียวอยู่ตอนนี้ได้ยิน

ฮยอนซึงหลบสายตา

ทำไมเมื่อกี้เขาหวังให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นอีกคนที่เพิ่งจะพลอดรักกับแฟนตัวเองเมื่อครู่…

“นายเอาแต่เดินไม่ดูทางเลย” เจ้าของผิวสีเข้มเนื่องจากการเล่นกีฬาเอ่ยบอกอีกคนด้วยรอยยิ้ม

“มีอะไรเหรอ” ฮยอนซึงเอ่ยถามคนที่รั้งเขาไว้ ถึงแม้ตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในอกเขาจะปั่นป่วนเอามากๆ แต่ก็ยอมรับว่าเพราะเป็นดูจุนเขาถึงผ่อนคลายลงได้

ก็เพราะดูจุนเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเด็กของฮยอนซึง นอกจากคนที่เขาคาดหวังให้อยู่กับเขาที่นี่ตอนนี้แล้ว ก็มีดูจุนนี่แหละที่มักอ่านเขาออกเสมอ แม้พวกเขาจะเคยเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ประถมก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเรียนคนละที่ แล้วเพิ่งกลับมาเจอกันใหม่ตอนที่มาเรียนที่คณะเดียวกันเมื่อปีที่แล้วก็เถอะ

“ฉันจะชวนนายไปกินไอติมเค้ก ร้านหลังมหา’ลัยน่ะ สนใจมั้ย?” ร่างสูงว่า ใบหน้าอันหล่อเหลาซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของคนค่อนมหาลัยฉีกยิ้มให้กับคนตัวเล็ก

“ฉันอยากไปนะ แต่…” ฮยอนซึงกลืนคำพูด

จะให้บอกยังไงว่าเพราะไม่อยากไปเห็นแฟนเก่าตัวเองจู๋จี๋กับแฟนใหม่งั้นเหรอ?

“นี่อย่าบอกนะว่านายลดความอ้วน ไอติมเค้กของโปรดนายไม่ใช่รึไง? วันนี้มีโปรโมชั่นเติมวิปครีมได้ตลอดด้วยนะ แน่ใจนะว่าไม่สน?”

ดูจุนชักชวนคนตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้ม ร่างสูงเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนเจ้าของดวงตากลมโตต้องหลบสายตา

“ป…ไปก็ได้” เสียงหวานตอบ แม้จะมีท่าทีลังเลเล็กน้อย

“งั้นไปกัน” ดูจุนพูดออกมาอย่างเริงร่าก่อนจะเริ่มเดินนำ มือแกร่งข้างที่กุมข้อมือคนตัวเล็กไว้ยังคงอยู่ที่เดิม ไม่มีวี่แววว่าร่างสูงจะปล่อยออก

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฮยอนซึงก็ไม่ทักท้วงอะไร คนตัวเล็กเดินตามร่างสูงไปเงียบๆ

-- My ex-boyfriend --

“สองที่นะครับ” บริกรตัวน้อยต้อนรับเด็กมหา’ลัย ทั้งสองคนที่ต่างก็มีใบหน้าดึงดูดสายตาผู้คน คนหนึ่งเป็นถึงเดือนคณะและยังเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ส่วนอีกคนแม้จะไม่ได้เข้าร่วมการประกวดเดือนคณะแต่ก็เป็นหนึ่งในใครหลายคน ที่เหล่าเด็กในมหาวิทยาลัยลงความเห็นกันว่าควรจะส่งชื่อเป็นดาวคณะแทน เพราะหน้าตาที่ละม้ายคล้ายผู้หญิง ซึ่งถ้าให้พูดจริงๆ ก็สวยยิ่งกว่าผู้หญิงจริงๆ บางคนซะอีก

ไม่ใช่เพียงหน้าตาอันโดดเด่นที่ดึงดูดสายตาผู้คนเท่านั้น สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนเป็นเป้าสายตามากยิ่งขึ้นคือการที่พวกเขาเดินจับมือ กันมาต่างหาก

แถมตอนนี้คนที่จับข้อมือบางไว้ก็ยังไม่ยอมปล่อยซะด้วยสิ…

“เชิญทางนี้ครับ” คนตัวเล็กในชุดเครื่องแบบของร้านบอกก่อนจะผายมือไปยังโต๊ะที่นั่งชั้นสองซึ่งอยู่ริมระเบียง

ดูจุนจูงมือฮยอนซึงก่อนจะเดินนำ ร่างบางทิ้งตัวลงเก้าอี้ข้างหนึ่งในขณะที่ร่างสูงนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

“สั่งวิปครีมเท่าไรก็ได้เลยนะ ไม่อั้น” คนตัวโตกว่าบอกด้วยใบหน้าทะเล้น

“ก็แหงสิ วันนี้มีโปรโมชั่นเติมวิปครีมเท่าไรก็ได้นี่นา” ฮยอนซึงตอกกลับแล้วก็เป็นครั้งแรกที่กลีบปากสีเชอร์รี่คลี่ยิ้ม

“งั้นขอไอติมช็อกโกแลตบราวนี่ครับ” เสียงใสหันไปบอกบริกรที่ยืนรอรับออร์เดอร์

“สองที่ครับ” ดูจนพูดต่อ เรียกความแปลกใจให้กับฮยอนซึงมากมาย

“ถ้าไม่สั่งของโปรดนาย แล้วนายจะแย่งใครได้ล่ะ” คนตัวสูงว่าก่อนฮยอนซึงจะหลบสายตาแสนอบอุ่นนั่นแทบจะในทันที

…..

…………………….

“ไหนนายบอกว่าไม่ชอบกินของหวานไง” เสียงใสเอ่ยถามอีกคนอย่างสงสัย

“ก็นายชอบกินนี่นา” คนโดนถามกลับตอบอีกคนด้วยท่าทางกวนๆ

“มันเกี่ยวอะไรด้วย” ฮยอนซึงว่าก่อนจะบู้ปากราวกับเด็กที่ขัดใจเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนแกล้ง

“เกี่ยวสิ นายจะได้แย่งฉันกินได้ไง” คนตัวสูงว่าพลางหัวเราะคิกคัก ดีใจที่ได้แกล้งหยอกร่างบางที่ยื่นมือมาตีท่อนแขนเขาแทบจะในทันที

“แค่เห็นนายกินอย่างมีความสุข ฉันก็อิ่มแล้วน่า” ไอศกรีมเค้กที่ร่างบางเพิ่งกินไปแทบจะหมดความหวานแทบจะในทันทีที่ฮยอนซึงได้ยินคำนั้น

จุนฮยองก็อย่างนี้แหละ… ไม่ชอบของหวานแต่ก็มักพาเขามาที่นี่เสมอ เพราะรู้ว่าเขาชอบ

…………………….

…..

“ฮยอนซึง” เสียงเรียกชื่อไม่ได้ทำให้เขาหลุดจากอาการเหม่อลอย แรงสั่นเบาๆที่ท่อนแขนนี่ต่างหาก

“เป็นอะไรมั้ย นายดูเหม่อๆ นะ” ดูจุนถามด้วยสายตาเป็นห่วง มือข้างที่เพิ่งเขย่าแขนเขาเลื่อนมากุมมือบางไว้

ฮยอนซึงส่ายหน้าเพื่อให้ดูจุนหายไม่สบายใจ

ความจริงแล้วเขาก็ไม่เป็นอะไรจริงๆ แค่เหม่อนึกถึงใครอีกคนที่เคยพาเขามาที่ร้านนี้บ่อยๆ และเคยพูดประโยคคล้ายๆ กันนี้แค่นั้นเอง…

“ครั้งนี้ฉันชวนนายมา งั้นฉันเลี้ยงแล้วกัน” ดูจุนเปลี่ยนเรื่องคุย ร่างสูงฉีกยิ้มยิ่งทำให้หน้าตาที่ดูหล่อเหลาอยู่แล้วดูดีขึ้นไปอีก

“บ้าเหรอ นายชวนมาแต่ฉันกิน พูดอย่างกับนายเป็นคนห่างคนไกล…” ฮยอนซึงค้านแทบจะในทันที แต่สิ้นประโยดกลีบปากบางก็ต้องหุบลงเมื่อสายตาคู่สวยเผลอมองผ่านดูจุนจนไป สะดุดกับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถัดไปสามโต๊ะ

คนที่กำลังมีความสุขอยู่กับแฟน…

“อ่า นึกว่าฉันเป็นคนห่างคนไกลไปแล้วซะอีก เดี๋ยวนี้นายเหม่อบ่อยจะตายเวลาอยู่กับฉัน”

“พูดอะไรอย่างนั้น ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ว่าถึงเราจะจากกันไปตั้ง 6 ปี แต่นายก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของฉันเหมือนเดิม”

ฮยอนซึงพูดอย่างจริงใจ แม้จะแสดงออกถึงความจริงจังให้คนฟังได้รับรู้ แต่สายตากลมกับไม่กล้าสบกับคนตรงหน้า เพียงเพราะกลัวว่าจะมองเลยไปเห็นใครอีกคนที่นั่งอยู่กับคนรัก

…คนที่เคยใกล้ชิดกันแต่วันนี้กลับกลายเป็นคนห่างคนไกลเพียงเพราะคำว่า “แฟนเก่า”

ความจริงเขาก็คิดไปเองล่ะนะ ยังไงตอนนี้สถานะระหว่างเขากับจุนฮยองก็คือเป็นเพื่อนกัน นอกจากเวลาที่คู่รักสองคนปลีกตัวออกไปด้วยกันแล้ว พวกเขาสี่คนก็ยังอยู่กลุ่มเดียวกัน และทำอะไรๆ ร่วมกันเหมือนเดิม

จุนฮยองยังทำกับเขาเหมือนเดิม ตอนที่ยังเป็นแค่เพื่อนกัน

ทำไมวันนี้เขากลับเสียใจที่ไม่ควรเปลี่ยนคำว่าเพื่อนในวันนั้นก็ไม่รู้…

หากไม่เคยได้สัมผัสอะไรที่สูงกว่านั้นแล้วตกลงมา มันก็ไม่เจ็บปวดอย่างนี้สินะ

-- My ex-boyfriend --

ถ้วยไอศกรีมแก้วถูกจัดการจนเกลี้ยงโดยฝีมือของฮยอนซึง ร่างบางอมช้อนพองลมเป็นการปิดท้าย ถ้าใครได้เห็นคงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเป็นภาพที่น่ารักมาก

แม้ในตอนแรกคนตัวเล็กจะเอาแต่เหม่อ และตลอดเวลาจะเอาแต่สนใจของหวานตรงหน้า แล้วน้อยครั้งที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา แต่ดูจุนก็สามารถสัมผัสได้ว่าฮยอนซึงอารมณ์ดีขึ้น

ฝนตกลงมาแล้ว มือบางเอื้อมโผล่พ้นชายหลังคา ละอองน้ำสีใสเกาะทั่วมือขาวเนียนนั่น ฮยอนซึงชักมือกลับมาหลังจากแน่ใจ

“ฝนตกแล้ว” เสียงใสบอกอีกคนที่อยู่ข้างๆ กัน

ตอนนี้ฮยอนซึงกับดูจุนยืนอยู่ที่หน้าร้าน ใต้ชายกันสาดเล็กๆ ที่สร้างมาเพื่อประดับมากกว่าใช้กันแดดหรือฝน พวกเขากินไอศกรีมเสร็จมาสักพักแล้ว แต่พอจ่ายเงินและตั้งใจจะออกจากร้าน สีหม่นๆ ของท้องฟ้าก็เริ่มส่งสัญญาณว่าเม็ดฝนได้โปรยปรายลงมาแล้ว

“นายเตรียมร่มมามั้ย” ฮยอนซึงถาม

“พร้อมเสมอแหละ ครั้งแรกว่าจะชวนนายไปดูรองเท้ากีฬาเป็นเพื่อนกันหน่อย แต่ฝนตกอย่างนี้ นายกลับบ้านไปเลยแล้วกัน” ร่างสูงตอบพร้อมกับมือข้างซ้ายที่ชูให้ดูร่มสำหรับพกพาอันเล็กๆ ของตนเอง

“ไว้คราวหลังแล้วกันนะ” กลีบปากบางว่า ฮยอนซึงตบบ่าดูจุนเล็กน้อย ก่อนที่มือเรียวจะคว้าเอาร่มสำหรับพกพาของตัวเองออกมากาง

“ฉันไปก่อนนะ” เสียงใสบอกด้วยรอยยิ้ม

ฮยอนซึงเดินจากมาพร้อมกับร่มคันเล็กของเขา ร่างบางตั้งใจเร่งฝีเท้าเพื่อกลับถึงบ้านให้เร็วขึ้น แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างซึ่งเขาโกรธตัวเองที่ต้องยอมรับ ว่ามันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

“ฮยอนซึง!”

เจ้าของเสียงเรียกชื่อเขาอีกครั้งก่อนจะย้ายตัวเองมายืนอยู่ข้างเขา ที่ไหล่ของร่างสูงที่จู่ๆ ก็เข้ามาเบียดใต้ร่มเขาเปียกหยาดน้ำเล็กน้อย คงเป็นเพราะวิ่งฝ่าฝนออกมาจากร้านไอศกรีมเมื่อครู่

ฮยอนซึงมองคนที่หยุดตัวเองไว้

“ฉันนึกว่านายจะไม่ได้ยินซะแล้ว เดินซะเร็วเลย” ปากอวบอิ่มบ่นอุบเมื่อคิดว่าเมื่อกี้เขาเรียกตั้งหลายครั้งกว่าฮยอนซึงจะยอม หยุดเดินและหันมามองเขา

“นาย…”

ใครบอกว่าเขาไม่ได้ยิน เขาได้ยินชัดเจนด้วยซ้ำ เสียงของจุนฮยองที่เรียกชื่อเขาซ้ำๆ มันดังอยู่ในหัวเขาเสมอ แม้ตอนที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่หันกลับไปมองเพราะไม่คิดว่าจะมียง จุนฮยองที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อเรียกชื่อเขาอีกต่อไปแล้วต่างหาก…

“นายจะกลับบ้านใช่มั้ยล่ะ ทางเดียวกัน ขอไปด้วยหน่อยสิ” จุนฮยองว่าก่อนร่างสูงจะเบียดตัวเข้าใต้ร่มคันเล็กของเขาอีกครั้ง มือแกร่งถือวิสาสะแย่งคันร่มมาถือซะเอง ซึ่งไม่ได้สร้างความแปลกใจให้เจ้าของร่มเท่าไร เพราะเมื่อก่อนเวลาใช้ร่มคันเดียวกัน จุนฮยองก็ชอบทำแบบนี้เสมอ

…เมื่อก่อนตอนที่เขาสองคนยังเป็นแฟนกัน

“ร่มนายไม่มีเหรอไง” เป็นคำพูดที่แสดงเจตนาตรงข้ามกับสิ่งที่อยู่ในใจคนพูดเหลือเกิน ถ้อยคำที่ไม่แสดงความยินดีให้คนข้างกันร่วมใช้ร่มคันเล็กด้วยนั้นแตกต่างจาก ความรู้สึกฮยอนซึงลิบลับ

แม้จะโกรธตัวเองที่ต้องยอมรับแต่การได้ใกล้ชิดจุนฮยองยังเป็นสิ่งที่ฮยอน ซึงโหยหาอยู่เสมอ แม้จะไม่ได้แสดงออกมาก็ตาม แต่ที่กลีบปากบางทำเป็นบ่นอย่างนั้นก็แค่ต้องการจะย้ำให้ตัวเองที่ชอบลืม ความจริงรับรู้ว่าเวลานี้เขาทั้งสองคนเป็นแค่เพียงเพื่อนกันเท่านั้น

“ฉันให้โยซอบไปน่ะ” จุนฮยองตอบด้วยรอยยิ้ม ฮยอนซึงมองใบหน้านั้นแค่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นแทน

ก็แค่ไม่อยากเห็นรอยยิ้มเวลาจุนฮยองพูดถึงคนรัก…

แม้รอยยิ้มนั้นจะอ่อนโยนและน่ามองเสมอ แต่พอมันไม่ใช่รอยยิ้มสำหรับเขา มันกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างนี้เองสินะ…

ฮยอนซึงตัดสินใจเดินต่อไปอย่างเงียบๆ ริมฝีปากสีเชอร์รี่ไม่คิดจะต่อบทสนทนาใดๆ แม้ในใจจะมีเรื่องที่อยากคุยด้วยเป็นร้อยพันแต่ฮยอนซึงก็ทำได้แค่เงียบ เพียงเพราะไม่อยากได้ยินชื่อของยัง โยซอบออกจากปากของจุนฮยองก็เท่านั้น…

พวกเขาสองคนเดินเคียงกันใต้ร่มคันเล็กมาสักพักแล้ว แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเม็ดฝนที่ขยันโปรยตัวลงมาจากฟ้านั้นจะเหนื่อยและหยุดสักที

“ไม่คิดจะหยุดตกเลยรึไง” จู่ๆ จุนฮยองก็พูดขึ้นมา ใบหน้าคมเงยมองท้องฟ้าเล็กน้อย ราวกับคำถามนั้นต้องการคำตอบจากฟากฟ้า

“ทำเป็นบ่นไปได้” คนตัวเล็กที่ยืนข้างกันกัดขึ้นมา จนจุนฮยองต้องยิ้ม

“ถ้าตกนานกว่านี้คงได้เป็นหวัดกันพอดี กว่าจะถึงห้อง นายกับฉันคงเปียกกันไปคนละครึ่งตัวแล้วแน่เลย” เป็นจุนฮยองที่พูดต่อ

“เพราะร่มนายมันเล็กล่ะน้า” คนตัวสูงทำเป็นบ่น แต่ริมฝีปากหนานั่นกลับคลี่ยิ้ม

ฮยอนซึงจ้องมองคนที่ยืนชิดกันนิ่ง

ก็เพราะนายไม่ใช่เหรอไง…

…..

…………………….

“อันนี้ดีมั้ย” เสียงใสถาม มือเล็กหยิบร่มคันเล็กหนึ่งในหลายๆ อันที่โชว์เรียงรายอยู่ในร้านขึ้นมาก่อนจะยื่นไปตรงหน้าอีกคนที่ยืนข้างกัน

“ถ้ามันเป็นลายปิกาจูไม่ก็ลายโคล่า ฉันจะบอกว่ามันโอเค” ร่างสูงตอบกวนๆ จนคนถามได้แต่พองลมที่แก้มแสดงความไม่พอใจ

“อันนี้สิ ฮยอนซึง” จุนฮยองว่า ก่อนจะหยิบร่มคันหนึ่งจากชั้นร่มขนาดพกพาขึ้นมา

“มันเล็กไปนะ” คนตัวเล็กค้าน เมื่อจุนฮยองกางร่มออกมา

“มันพอสำหรับคนคนเดียวนะจุนฮยอง” คำพูดของฮยอนซึงทำให้จุนฮยองลอบยิ้ม เพราะร่างสูงรู้ดีว่าที่คนตัวเล็กพูดอย่างนั้นก็เพราะว่า ทุกครั้งที่ใช้ร่มพวกเขาใช้ร่มคันเดียวกันเสมอ นั่นเป็นเหตุผลที่ร่างบางพยายามหาร่มที่ใหญ่พอสำหรับคนสองคนไม่ใช่คนเดียว

“ก็เพราะอย่างนี้ล่ะดีแล้ว” ไม่ว่าเปล่า แทนที่จะยืนเถียงว่าควรเลือกซื้อร่มคันไหน จุนฮยองกลับเดินถือร่มคันเล็กสำหรับคนคนเดียวนั่นไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ โดยไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ ของฮยอนซึง

“นายทำแบบนี้ทำไม” ริมฝีปากบางถาม ตอนนี้พวกเขาออกมาจากร้านขายร่มแล้ว เพราะนึกอยากเดทด้วยการนั่งทานอาหารที่ร้านบรรยากาศดีๆ ในตัวเมืองทั้งๆ ที่เป็นหน้าฝนแบบนี้ ตอนขากลับพวกเขาจึงต้องเข้าร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อร่มที่ปกติไม่เคยคิดจะพก แบบไม่ได้ตั้งใจ

และตอนนี้พวกเขากำลังยืนเบียดกันซึ่งจะพูดให้ง่ายกว่านั้นคือจุนฮยอง กำลังยืนโอบฮยอนซึงโดยที่มือข้างหนึ่งถือร่มอยู่ใต้ร่มคันที่เพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ เพราะฝนที่โปรยปรายลงมาไม่หยุด

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอไงฮยอนซึง” คนตัวสูงว่าขณะที่กระชับไหล่มนของเขาส่งผลให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ก่อนจะพูดจนชิดใบหูของร่างบางที่แดงขึ้นทันทีแบบไม่ต้องสงสัย

“ถ้าใช้ร่มคันเล็กแบบนี้ เวลาฝนตกเราจะได้เดินกอดกันไง”  

…………………….

…..

ร่มคันนี้ คือร่มคันที่เราซื้อด้วยกันวันนั้น นายจะสังเกตบ้างรึเปล่านะ?

จุนฮยอง…

เราเป็นแค่แฟนเก่ากันไปแล้ว แต่ทำไงดี ฉันยังรักนายอยู่เลย…

-- TO BE CONTINUED –

สวัสดีค่ะ ^^

ในที่สุดก็ได้อัพฟิค ดีใจจัง

ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องของแฟนเก่า ย้ำว่าคู่จุนซึงคู่เดียวค่ะ เนื้อหาเรื่อยๆมาก ค่อยเป็นค่อยไป

ถ้าชอบก็ขอบคุณนะคะ ^^

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้น และกำลังใจค่ะ เราดีใจมากเลยนะ

ขอบคุณที่ยังติดตามกันค่ะ ^^

[!] แจ้งข่าวสักนิด สำหรับแฟนๆเลิฟอีส เราเขียนแล้วลบ เขียนแล้วลบน่ะค่ะ สารภาพว่าคงอีกนานกว่าจะอัพต่อ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ ^^;

[!!] แจ้งข่าว 2 : ตอนนี้เรามีทวิตเตอร์ @chibi_uchi สำหรับแฟนฟิคแล้วนะคะ :D เป็นทวิตเตอร์ที่เราจะฟอลแบคทุกคนค่ะ เรามีทวิตนี้เพื่ออัพเดทฟิคของเราโดยฉพาะ เวลาเราอัพฟิค เราจะส่งลิงค์ให้ทุกคนทางเมนชั่นค่ะ ^-^ ดีมั้ยเอ่ย? ใครว่าดี เป็นขาประจำทวิตเตอร์ ก็ไปฟอลกันได้นะคะ ^-^ ฟอลแล้วช่วยแนะนำตัวมาด้วยนะคะ อยากรู้จัก อย่างน้อยบอกว่าอ่านฟิคเราค่ะ เราจะได้ไม่ฟอลแบคมั่ว เดี๋ยวเมนชั่นผิดคนไปจะเป็นเรื่อง 55

ยังก็ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาเสมอนะคะ ^-^

รักค่ะ♥