[SF] That’s all I can. {Doojun x Yoseob} (Part3)

posted on 06 Jan 2013 22:57 by chibi-uchi directory Fiction, Asian
 

 

 

 

 

It's just a fanfic. I only own the plot and the characters not the boys.
So, reader discretion is advised.
I hope you like it. Comments and feedback are loved!
เรื่องที่ลงไว้ในบลอคนี้เป็นเพียง "แฟนฟิคชั่น" ซึ่งเกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง
ไม่เกี่ยวข้องกับความจริงแต่อย่างใด โปรดโช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Title:  That’s all I can.

Author: shinsh

Paring: Doojun x Yoseob

Part: 3

 

 

 

เขา 

 

 

 

“อย่าเหม่อ ดูลูกด้วย!” เสียงสั่งอย่างน่าเกรงขามดังลั่นทั่วสนาม ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้วแต่ที่สนามฟุตบอลของโรงเรียนยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน เนื่องจากเป็นเวลาเข้าชมรมของเหล่านักเรียน

 

“ดูจุน!” เสียงสมาชิกในทีมตะโกนเรียกเพื่อนที่วิ่งอยู่อีกฝั่งของสนาม หมายจะให้อีกคนรับลูกบอลจากตัวเอง

 

ดูจุนมองตามลูกกลมๆ ที่ถูกเตะส่งมาทางเขา แต่ด้วยจังหวะที่ผิดพลาดทำให้เจ้าลูกบอลกลมๆ นั้นหลุดออกนอกสนามไป คนในทีมได้แต่มองอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรมาก เพราะนี่ไม่ใช่การซ้อมใหญ่ เป็นแค่การเล่นกันในทีมซึ่งมีรุ่นพี่คอยคุมเท่านั้น ยุน ดูจุนวิ่งตามลูกบอลกลมๆ ที่กลิ้งไปตามพื้นสนาม สายตาคมไล่ตามลูกบอลไปจนเมื่อมันหยุดอยู่ที่ปลายเท้าคนคนหนึ่ง

 

เพราะตั้งใจจะก้มเก็บลูกบอลโดยไม่ได้มองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น เลยไม่ทันได้เห็นว่าอีกคนก้มลงเก็บเจ้าลูกบอลนั่นเหมือนกัน

 

“โอ้ย..!” เสียงร้องสองเสียงดังประสานกันทันที มือบางยกขึ้นจับหัวตัวเองที่กระแทกเข้าอย่างจังกับหัวของร่างสูง

 

ดูจุนเงยมองเจ้าของใบหน้าใสที่ปลายหางตามีน้ำรื้นขึ้นเล็กน้อย

 

“เป็นอะไรมากมั้ย” เพราะเป็นห่วงอีกคนที่ดูจะเจ็บมากกว่าเขา จึงเอ่ยถามและถือวิสาสะใช้มือแกร่งของตัวเองจับมือบางนั่นออกจากหัวเพื่อดูความบวมเป่งที่ทำให้อีกคนถึงกับน้ำตาเล็ด ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกัน

 

“มะ..ไม่เป็นไรครับ” เจ้าของริมฝีปากสีเชอร์รี่ตอบออกไปอย่างประหม่า ด้วยเพราะต่างไม่เคยรู้จักกัน เลยทำตัวไม่ถูกที่อีกคนแลดูเป็นห่วงขนาดนั้น ทั้งๆ ที่เขาก็มีส่วนผิดเหมือนกันที่ไม่ดูให้ดี

 

“ไปห้องพยาบาลก่อนมั้ย” ผู้เป็นรุ่นพี่ถาม เพราะอีกคนใส่เครื่องแบบมัธยมต้นดูจุนเลยเดาออกว่าอีกคนอายุน้อยกว่าเขา ก็เขาอยู่ชั้นมัธปลายปีหนึ่งนี่นา

 

“มะ..ไม่เป็นไรครับ ผมต้องรีบไปติวกับเพื่อนน่ะ” คนตัวเล็กตอบ ดูท่าทางกังวลนั้นดูจุนก็ไม่อยากจะรั้งอีกคนไว้มาก เลยเลือกจะหลบทางให้มากกว่า

 

“เดี๋ยวก่อน…” ยังไม่ทันที่ร่างเล็กๆ นั่นจะก้าวพ้นสนามบอลเพื่อเดินไปยังโต๊ะม้าหินอ่อน เสียงอีกคนก็ร้องเรียก เจ้าของใบหน้าหวานที่ประดับด้วยพวงแก้มสีชมพูหันมาตามเสียงแล้วพบว่าเจ้าของเสียงเรียกเป็นคนที่เพิ่งโขกหัวกับเขาไปเมื่อกี้นี่เอง

 

“คะ..ครับ?”

 

“นายน่ะ ชื่ออะไร อยู่ห้องไหนเหรอ”

 

“เอ๋?”

 

“ตอบมาเถอะ”

 

ด้วยแววตาคาดคั้นแต่ดูไร้พิษภัยคนตัวเล็กจึงตะโกนตอบไปตามที่ร่างสูงร้องขอ

 

“ผม ยัง โยซอบ ปีสามห้อง C ครับ ไปก่อนนะครับ”

 

โยซอบไม่รู้หรอกว่าอีกคนถามชื่อตัวเองไปทำไม ก็จนเมื่อวันต่อมาที่สาวๆ ในห้องกรี๊ดกร๊าดเพราะดันมีรุ่นพี่มัธยมปลายในดวงใจเดินมาแถวตึกเรียนของชั้นมัธยมต้น แล้วโยซอบก็พบว่าเป็นคนเดียวกับที่ทำให้หัวเขาปูดบวมอย่างวันนี้นี่แหละ เขาถึงได้รู้วันนั้นว่ารุ่นพี่ชื่อยุน ดูจุน แล้วก็มาถามหาเขา ตามที่เขาบอกชื่อกับห้องไว้ เพียงเพราะอยากมาดูว่าหัวเขาหายบวมหรือยังเท่านั้นแหละ

 

คิดถึงตอนนั้นแล้วก็ขำๆ นะ ดูจุนไม่รู้ตัวหรอกว่าทำไมถึงจู่โจมคนตัวเล็กได้ขนาดนั้น คงเพราะเห็นใบหน้าน่ารักนั่นกำลังน้ำตาปริ่มเพราะเจ็บที่หัวโขกกับเขาล่ะมั้ง มันน่ามองซะจนเขาก็ลืมว่าหัวตัวเองก็ปูดนิดๆ เหมือนกัน รู้ตัวอีกทีก็ตะโกนถามออกไปแล้วว่าอีกคนชื่ออะไร เรียนห้องไหน แล้ววันต่อมา ก็หาข้ออ้างง่ายๆ ว่าเป็นห่วง แล้วตามไปเจออีกคนล่ะมั้ง

 

นั่นมันตอนเขาเริ่มรู้จักโยซอบ ถึงจะเริ่มต้นกันแบบเจ็บตัว แต่หลังจากนั้นทั้งเขาทั้งโยซอบก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าโยซอบเริ่มชอบเขาตอนไหนเหมือนกัน แต่เขารู้ว่าโยซอบมีรอยยิ้มน่ารักนั่นให้เขาตั้งแต่ตอนเริ่มคุยกันแรกๆ แล้ว มันเหมือนเป็นความสัมพันธ์ที่ต่างคนก็ต่างก้าวเข้าหากัน ทีละนิด ทีละนิด จนเราได้ก้าวข้างกัน

 

แม้ในตอนนี้จะไม่ใช่ในฐานะเดิมแล้วก็เถอะ…

 

ดูจุนมองภาพรุ่งน้องที่กำลังเก็บลูกบอลหลังจากมีคนทำลูกเสีย เป็นเวลานานแล้วที่รุ่นน้องคนนั้นยืนอยู่อย่างนั้น ความจริงแล้วเจ้าของเบอร์ 23 นั่นก็ไม่ใช่คนเก็บลูกด้วยตัวเองด้วยซ้ำ เพราะทันทีที่เจ้ารุ่นน้องตัวดีถูกสั่งให้วิ่งไปเก็บลูกที่ถูกเตะออกนอกสนาม มือขาวนวลของใครอีกคนที่บังเอิญเดินผ่านมาแถวนั้นพอดีก็เก็บมันและยื่นให้กับเด็กหนุ่มนักกีฬาอยู่ก่อนแล้ว

 

“จะเก็บบอลอีกนานมั้ย หา!!” มีเสียงตะโกนดังอยู่ข้างๆ ดูจุน เป็นเสียงเพื่อนในชมรมรุ่นเดียวกับเขาเอง คนที่มัวยืนจ้องกันอยู่อีกฟากของสนามหันมามองตามเสียงตะโกน

 

คนหนึ่งที่ใส่ชุดฟุตบอลหันมาก้มหัวเป็นการขอโทษรุ่นพี่ที่มัวชักช้า ส่วนร่างเล็กอีกคนก็โค้งน้อยๆ ก่อนจะเดินออกไป แต่ก่อนหน้านั้นดูจุนก็เห็นว่าเจ้ารุ่นน้องชมรมของเขาร้องเรียกอีกคนไว้ พูดอะไรกันบางอย่าง ก่อนที่นักกีฬาเบอร์ 23 จะกลับเข้าสนาม

 

ดูจุนได้แต่มองภาพเหล่านั้นนิ่ง…

 

 

 

-- That’s all I can –

 

 

 

“วันนี้จะกลับด้วยกันมั้ย” ผู้เป็นพี่เอ่ยถามคนตัวเล็กที่กำลังยืนใส่รองเท้าอยู่หน้าบ้าน

 

“พี่มีซ้อมบอลตอนเย็นรึเปล่าล่ะ ถ้าไม่มีก็กลับไปก่อนเถอะ ฉันมีติวการบ้านกับเพื่อน คงอยู่นานหน่อย” โยซอบเอ่ยตอบ

 

เพราะมีร่มคันเดียวดูจุนถึงถามอย่างนั้น ช่วงนี้ฝนหลงฤดูชอบตกมาแบบไม่ได้คาดการณ์อยู่เรื่อย พวกเขาจึงตัดสินใจพกร่มกันไปแบบผลัดกันพก ถ้าหากฝนตกก็จะกลับบ้านโดยใช้ร่มคันเดียวกัน วันนี้เป็นคราวที่ดูจุนต้องเก็บร่มไว้ ร่างสูงเอ่ยถามเพราะดูเหมือนเขาต้องอยู่ซ้อมบอลนาน และเขาไม่อยากให้โยซอบอยู่รอเพียงเพราะร่างบางห่วงว่าถ้าใช้ร่มกลับบ้านไปคนเดียวแล้วเกิดฝนตกหนักตอนเขาจะกลับ ผู้เป็นพี่จะไม่มีร่มใช้เอา

 

“พี่มีซ้อมยาวเลยล่ะ งั้นกลับด้วยกันนะ” ดูจุนบอกก่อนที่มือข้างหนึ่งจะกระชับร่มในมือ อีกข้างเอื้อมจับมือบางให้เดินตามมาด้วยกัน อย่างที่ชอบทำ

 

 

 

 

 

-- That’s all I can –

 

 

 

บรรยายกาศในโรงเรียนเป็นไปอย่างทุกครั้ง เมื่อเสียงออดบอกหมดเวลาเรียนดังขึ้น ทั่วโรงเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงของเหล่านักเรียนที่แยกย้ายกันเข้าชมรมตามที่ตนเองสนใจ หรือบางคนที่ไม่เลือกชมรมอะไรเลยก็จะรีบออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน บ้างก็เดินทางไปเรียนพิเศษต่อ และบ้างก็จับกลุ่มกันติวหนังสือหรือทำการบ้านของวันนั้นๆ

 

ยังโยซอบเองก็เช่นกัน เขากำลังเดินเลาะสนามไปกับกลุ่มเพื่อนๆ เพื่อไปนั่งติวหนังสือกันที่โต๊ะม้าหินอ่อนของโรงเรียน ดูจุนมองเห็นกลุ่มเด็กปีหนึ่งกำลังเดินอยู่ข้างๆ สนามที่เขาใช้ซ้อมพอดี และสายตาคมก็ใช้เวลาไม่นานที่จะโฟกัสหาน้องชายตัวเล็กของเขา

 

แม้จะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ แต่สิ่งที่ดูจุนชินแล้วคือการมียังโยซอบอยู่ในสายตาตลอดเวลา จนใครต่อใครก็รู้ว่าเขาเป็นคนห่วงน้อง ส่วนเรื่องฐานะที่เคยเป็นมาก่อนหน้านั้น… มีแค่เพื่อนสนิทของโยซอบและเพื่อนสนิทของดูจุนในชมรมฟุตบอลเท่านั้นที่รู้ คนอื่นๆ ที่เคยล้อทั้งดูจุนกับโยซอบ เมื่อรู้ว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกันจึงเลิกตั้งข้อสงสัยไป มองเห็นความใกล้ชิดของเขาสองคนเป็นเพียงสิ่งที่พี่ชายน้องชายจะมีให้กันเท่านั้น

 

“โยซอบ!” มีเสียงตะโกนเรียกร่างบาง ดังจากอีกฟากของสนาม

 

ไม่ใช่เสียงดูจุน แต่เป็นเสียงของรุ่นน้องที่สวมเสื้อหมายเลข 23 ต่างหาก เด็กใหม่ของชมรม เป็นลูกครึ่งชื่อว่า แดเนียล…

 

“หา? เอ่อ…” ดูจุนได้ยินเสียงตอบรับแบบงงๆ ของร่างบาง ก่อนจะเห็นแดเนียลวิ่งเข้าไปหาโยซอบ มีบทสนทนาบางอย่างเกิดขึ้น แต่ดูจุนที่กำลังนั่งอยู่ข้างสนามซ้อมอีกด้านไม่ได้ยินมันแล้ว

 

ความสนใจของร่างสูงถูกเบี่ยงเบนเมื่อเพื่อนร่วมชมรมเรียกให้เขาลงสนามซ้อม ดูจุนมองร่างเล็กที่ยืนคุยกับรุ่นน้องของเขา ซึ่งตามจริงแล้วก็อยู่ชั้นปีเดียวกับโยซอบ คนตัวเล็กมีท่าทางเขินๆ เขามองภาพตรงหน้าได้ไม่นาน ก็ต้องหันมาสนใจเกมส์บนสนามที่เริ่มขึ้นแล้ว

 

มีอยู่หลายอย่างที่เกิดขึ้นในหัวดูจุนตอนนั้น จะเลี้ยงลูกไปอีกฝั่งยังไง จะทำประตูยังไง จะไล่แต้มตามอีกฝ่ายทันมั้ย นั่นเป็นหนึ่งในหลายๆ ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวดูจุน แต่หากจะถามว่าอะไรที่รบกวนใจเขาที่สุดก็คงไม่พ้น ภาพของรุ่นน้องกับร่างบางที่ยืนคุยกันข้างสนาม ถ้ามองไม่ผิด ดูเหมือนจะมีคนมาชอบน้องชายเขาเข้าเสียแล้ว…

 

 

 

 

 

-- That’s all I can –

 

 

 

“วันนี้นายจะกลับด้วยกันมั้ย ฉันมีซ้อมใหญ่ตอนเย็นน่ะ คงนาน” คำถามเดิมถูกหยิบขึ้นมาถามอีกครั้ง คราวนี้เป็นเวรดูจุนเก็บร่มไว้อีกแล้ว

 

โยซอบเช็คของในกระเป๋าว่าหยิบมาครบก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่ยืนใส่ร้องเท้าอยู่ข้างกัน “วันนี้ไม่ได้นัดเพื่อนติวอะไรไว้ แต่จะไปดูดูจุนอาซ้อมนะ” คนตัวเล็กตอบ

 

ดูจุนระบายยิ้ม เขายกมือข้างซ้ายยีหัวเจ้าตัวเล็กก่อนจะจูงมืออีกคนแล้วเดินนำไปโรงเรียนอย่างทุกที

 

ตอนเช้าๆ ที่ได้ยินคำพูดอีกคนแบบนี้ ถึงจะไม่ควรแสดงความดีใจจนเกิดเหตุมากมาย แต่เขาก็ไม่สามารถหุบยิ้มได้จริงๆ

 

ซ้อมวันนี้ยุนดูจุนเต็มที่แน่ๆ                                                                

 

 

 

 

 

 

-- That’s all I can –

 

 

 

แม้เย็นนี้ชมรมอื่นๆ จะมีกิจกรรมกันตามปกติ แต่ก็มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่เลือกจะพักกิจกรรมชมรมแล้วมาจับจองที่นั่งบนแสตนด์ข้างสนาม เนื่องจากวันนี้เป็นวันซ้อมใหญ่ของชมรมฟุตบอล ทั้งเด็กชั้นมัธยมต้นและมัธยมปลายจึงไม่พลาดที่จะมาชมการซ้อมใหญ่ครั้งนี้ โยซอบเองก็เช่นกัน เขานั่งอยู่บนแสตนด์ชั้นสาม ฝั่งตรงข้ามกับที่นั่งพักของนักฟุตบอล

 

ดูจุนมองไปตามแสตนด์คนดูพลางมองหาน้องชายตัวเล็ก แม้วันนี้คนจะเยอะมากเหลือเกิน เพราะไม่ได้มีแค่นักเรียนโรงเรียนนี้แต่เด็กต่างโรงเรียนก็มาร่วมชมด้วย แต่เขาก็สามารถมองหาคนที่มักจะอยู่ในสายตาเขาเสมอได้

 

นั่งอยู่ตรงนั้น…

 

“โยซอบ!” เสียงเรียกชื่อที่ดังจนเหมือนตะโกนดังขึ้นจากอีกฟากสนาม ไม่ใช่เสียงของดูจุน…

 

ดูจุนหันมองรุ่นน้องชมรมของตัวเองที่กำลังตะโกนเรียกน้องชายของเขาอย่างสนิทสนม แดเนียลเรียกชื่อคนตัวเล็กอีกครั้งเพราะมันไกลจนเกินกว่าคนเหม่อๆ อย่างโยซอบจะรู้สึกตัวได้ในครั้งแรก

 

โยซอบมองตอบคนที่ยืนอีกฟากของสนามอย่างมึนๆ ครั้งแรกดวงตากลมโตมองที่พี่ชายของตัวเองก่อน เพราะนึกว่าเป็นอีกคนที่เรียก แต่ก็แปลกใจเหลือเกินที่คนเรียกกลับเป็นอีกคนซึ่งยืนข้างพี่ชายของเขา

 

ทั้งแสตนด์และคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นแทบจะมองคนที่ตะโกนเป็นตาเดียว ไม่วายจะมองตามสายตาของนักฟุตบอลหมายเลข 23 ไปที่โยซอบด้วย เรียกได้ว่าตอนนี้ทุกคนกำลังมองโยซอบและแดเนียลอยู่

 

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่โยซอบจะตะโกนตอบไปงงๆ ว่ามีอะไรหรอ ร่างสูงของเพื่อนรุ่นเดียวกันวิ่งข้ามสนามมาอีกฝั่งเมื่อสังเกตว่าคนตัวเล็กได้ยินคำพูดของตัวเองไม่ถนัดนัก แดเนียลวิ่งมาหยุดลงที่ด้านหน้าแสตนด์ซึ่งโยซอบนั่งอยู่ ก่อนที่ร่างสูงจะพูดด้วยเสียงดังเท่าเดิม

 

“วันนี้ฉันซ้อม เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ!”

 

แทบจะทันทีที่ทั่วทั้งสนามเอ่ยเสียงโห่แซวกับการรุกของคนตัวสูง โยซอบทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ที่ไม่ได้ตั้งตัวอย่างนี้

 

“อะ…อืม” คนตัวเล็กตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะได้รอยยิ้มจากร่างสูงและเสียงโห่แซวอีกระลอกตามมา

 

แดเนียลวิ่งกลับไปที่อีกฟากของสนามแล้ว คนตัวสูงวิ่งกลับไปยืนอยู่ข้างๆ ดูจุน โยซอบไม่แม้แต่จะคิดมองตาม…

 

ตอนนี้เขาไม่กล้ามองหน้าดูจุนเลยจริงๆ แม้จะแอบคิดในใจว่าดูจุนรู้สึกอะไรบ้างมั้ยกับการที่มีคนมาชอบเขา และจู่โจมกันต่อหน้าคนมากมายอย่างนี้…

 

 

 

 

 

 

เกมส์ครึ่งแรกดำเนินไปอย่างดุเดือด เพราะเป็นซ้อมใหญ่ทุกคนถึงลงเล่นเต็มที่ หากอยู่ทีมฝ่ายตรงข้ามก็คือคู่แข่งที่มีน้ำใจนักกีฬาให้กันเท่านั้น บรรยากาศตรึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อโค้ชของชมรมคอมเมนท์ว่าฟอร์มการเล่นของทั้งสองทีมไม่ได้เรื่อง ทุกคนได้แต่ลุ้นกับการซ้อมในครั้งนี้ โยซอบมองตามร่างสูงที่สวมเสื้อหมายเลข 32 อยู่ตลอดเวลา เรียกว่าแทบจะตลอดเวลาหากอีกคนไม่มองกลับมาที่เขาและเขาทำเป็นมองไปทางอื่น

 

ไม่ใช่แค่ดูจุนที่สบตาเขาเป็นพักๆ แม้จะวิ่งตามลูกไปอยู่อีกข้างของสนาม แดเนียลเองก็เช่นกัน แต่คนนี้ชัดเจนกว่านั้น ร่างสูงทั้งมองทั้งยิ้มให้ ทั้งโบกมือ ทั้งตะโกนขอกำลังใจ ซึ่งเรียกเสียงแซวจากคนทั้งสนามได้เป็นอย่างดี เรียกว่าแดเนียลเป็นคนช่วยผ่อนคลายสถานการณ์ตรึงเครียดที่เกิดขึ้นรอบสนามเลยก็ว่าได้

 

จริงๆ แล้วแดเนียลเป็นที่นิยมมากในโรงเรียน ตั้งแต่แต่ก่อนตอนที่ร่างสูงยังไม่เข้าชมรมฟุตบอลแล้ว

 

โยซอบไม่รู้จักอีกคนหรอก เขารู้เพียงแค่ว่ามีเด็กใหม่เข้ามาและเป็นลูกครึ่งก็เท่านั้น

 

แต่หลังจากที่เขาเก็บบอลยื่นให้อีกคนในวันนั้น เขาก็เริ่มรู้จักคนคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

 

วันนั้นแดเนียลถามชื่อกับห้องของเขา เหมือนกับที่ดูจุนเคยทำ… หลังจากนั้นร่างสูงก็ปรากฏตัวให้เขาเห็นบ่อยๆ มาทักทายเขาบ่อยๆ เวลาเดินผ่านห้องเรียนของเขา บางครั้งเวลาทานอาหารกลางวัน คนตัวสูงก็จะมานั่งทานกับเขาแบบไม่ได้ขออนุญาต เพราะแดเนียลเป็นคนร่าเริงและมีสเน่ห์ จึงไม่มีใครปฏิเสธที่จะได้อยู่ใกล้กับคนคนนี้ เพื่อนในโต๊ะทานอาหารของโยซอบจึงมักต้อนรับอีกคนให้มานั่งทานด้วยกันเสมอ

 

จริงๆ แล้วเขาก็ชอบแดเนียลมากเลยทีเดียว ร่างสูงมักทำให้เขายิ้มได้ ขำได้ เขามีความสุขเวลาอยู่ใกล้กับคนคนนี้ แต่ก็ไม่เท่ากับตอนที่เขาอยู่กับดูจุนหรอก…

 

กับดูจุน แค่เพียงได้อยู่ใกล้ ต่อให้ไม่ได้พูดหรือมีปฏิสัมพันธ์อะไร เขาก็รู้สึกดีแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เขามักนอนเล่นโทรศัพท์ อ่านหนังสือ หรือทำการบ้านใกล้ๆ กับดูจุนเสมอ

 

พูดถึงเรื่องเล่นโทรศัพท์ …เมื่อไม่นานมานี้แดเนียลเพิ่งขอไอดีของเขาไป ทำให้ตอนนี้ นอกจากเขาจะแชทกับเพื่อนแล้ว เขาก็แชทกับแดเนียลด้วย ยอมรับเลยว่าอีกคนทำให้เขายิ้มได้แม้เพียงคุยกันผ่านตัวอักษร

 

แต่คนที่เขาอยากมอบรอยยิ้มให้ตลอดเวลาคือยุน ดูจุน… เจ้าตัวจะรู้บ้างรึเปล่านะ

 

“ระวัง!” มีเสียงดังแทรกเข้ามาในความคิด โยซอบจำได้ว่านั่นคือเสียงของคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่เมื่อครู่ ไม่ทันได้ตั้งตัวลูกฟุตบอลก็กระแทกกับที่นั่งว่างๆ ข้างเขาก่อนจะเด้งกลับเข้าไปในสนาม รู้ตัวอีกทีดูจุนก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

 

ร่างสูงวิ่งขึ้นมาบนแสตนด์จนยืนอยู่ตรงหน้าเขา “เป็นอะไรรึเปล่า” อีกคนถามอย่างเป็นกังวล

 

โยซอบได้แต่กระพริบตาปริบ มีบางอย่างแปลกๆ ทุกคนรู้สึกได้ แต่ก็ไม่มีใครสงสัยเมื่อมีคนแซวขึ้นมาว่า ดูจุนเป็นคนที่ห่วงน้องเหลือเกิน

 

ร่างสูงของดูจุนวิ่งกลับลงไปในสนามอีกครั้ง การซ้อมดำเนินต่อโดยไม่มีใครรีรออะไร บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้งจนกระทั่งเม็ดสีใสเริ่มโปรยลงมาจากฟ้า

 

คนดูเริ่มหลบฝน หลายคนตัดสินใจกลับไปเลยเพราะบรรยากาศไม่สนุกอีกแล้ว ตอนนี้มีเพียงนักฟุตบอลที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่อยู่ในสนามโดยไม่สนฝนฟ้าที่ตกลงมาเท่านั้น

 

ดูจุนรีบวิ่งเข้าข้างสนามพอถึงช่วงพัก ร่างสูงค้นกระเป๋าของตัวเองเพื่อหาร่มที่เขาพกมาวันนี้ ตอนนี้เขาไม่ต้องการให้โยซอบรอดูเขาอีกแล้ว เพราะคนตัวเล็กจะตากฝนและอาจจะป่วยโดยใช่เรื่อง เขาอยากให้โยซอบกลับไปแม้จะห่วงอีกคนแทบตาย ไม่อยากให้คนตัวเล็กเดินกลับไปคนเดียว ไม่อยากให้คลาดสายตา

 

ทันทีที่เจอร่มเขาก็หันหลังกลับ ตั้งใจวิ่งไปที่อีกฟากของสนามที่มีคนตัวเล็กนั่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกมาหนักขึ้นทีละนิด แต่ขายาวก็ต้องหยุดลงเมื่อวิ่งไปได้แค่กลางสนาม เพราะมีใครอีกคนที่วิ่งไปหาคนตัวเล็กอยู่ก่อนแล้ว

 

“นั่นจะไปไหนกัน” ดูจุนตะโกนถามแดเนียลและโยซอบที่เดินตามอีกคนอยู่ใต้ร่มคันเล็กซึ่งคาดว่าเป็นร่มของแดเนียลเอง

 

“ผมจะไปส่งโยซอบครับ เขาไม่ได้พกร่มมา” แดเนียลตอบ ดูจุนฟังแล้วชักสีหน้า

 

“งั้นไม่ต้อง ฉันจะไปส่งเอง” ดูจุนบอก เขาแทบไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำเสียงแข็งและใบหน้าเครียดมากเท่าไร

 

“แต่รุ่นพี่ต้องลงซ้อมต่อนี่ครับ ของผมยังไม่ถึงคิว เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ จะดูแลน้องชายพี่อย่างดีเลยไม่ต้องเป็นห่วง” ผู้เป็นรุ่นน้องตอบ

 

“ไม่เป็นไรหรอกดูจุนอา” คราวนี้โยซอบพูดขึ้นมาบ้าง คนตัวเล็กตระหนักดีว่าดูจุนเป็นคนสำคัญแค่ไหนในชมรมฟุตบอล ซ้อมใหญ่ครั้งนี้ขาดดูจุนไปแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ได้หรอก ยิ่งถ้าร่างสูงจะหายไปด้วยเหตุผลว่าเดินไปส่งน้องที่บ้านก็คงเป็นเรื่องไม่ดี โยซอบถึงบอกอีกคนอย่างนั้น

 

แต่ดูจุนรู้สึกหงุดหงิดเกินกว่าจะใส่ใจเหตุผล เขาชักสีหน้าและรู้สึกไม่พอใจเหลือเกินที่โยซอบทำทีเหมือนว่าอยากเดินไปกับอีกคน

 

“นายก็ต้องลงซ้อม” ผู้เป็นรุ่นพี่หันไปบอกคนที่ยืนข้างคนตัวเล็ก

 

“ไม่เป็นไรครับ ทันทีที่ส่งโยซอบถึงบ้านอย่างปลอดภัย ผมจะกลับมาให้เร็วที่สุด”

 

“ถ้านายมาช้า จะโดนลงโทษหนักรู้ใช่มั้ย”

 

“ครับ” แดเนียลตอบรับแค่นั้นก่อนจะถือวิสาสะโอบไหล่โยซอบและเดินออกนอกสนามไป

 

ดูจุนได้แต่กำหมัดห้ามอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ของตัวเองไว้ เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องโกรธคนหวังดีอย่างแดเนียล เขาควรจะขอบคุณรุ่นน้องคนนี้ด้วยซ้ำ แต่เขารู้สึกหงุดหงิดเหลือเกินที่เห็นใครใกล้ชิดและดูแลโยซอบอย่างนั้น

 

ดูแล… เหมือนตอนที่เขาเป็นแฟนโยซอบ

 

 

 

 

 

 

-- That’s all I can –

 

 

 

เย็นนั้นแดเนียลกลับมาที่สนามตอนที่การซ้อมเกือบจะจบอยู่แล้ว ร่างสูงโดนทำโทษให้วิ่งรอบสนามอยู่หลายรอบโทษฐานโดดซ้อม แม้ดูจุนจะข้องใจเหลือเกินว่าทำไมอีกคนไปส่งน้องชายเขานานขนาดนั้น แต่เพราะเป็นห่วงคนตัวเล็กที่อยู่บ้านคนเดียวเพราะเขารู้ดีว่าเวลานี้พ่อแม่ยังไม่กลับบ้าน เขาจึงรีบคว้าของทุกอย่างแล้วตรงกลับบ้านทันที

 

ร่างสูงกลับมาถึงบ้านก็พบว่าน้องชายตนเองอาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้ว โยซอบกำลังเดินไปในห้องนั่งเล่นพร้อมๆ กับผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดบ่าอยู่พอดี ดูจุนเห็นอย่างนั้นจึงวางของทุกอย่างลงแล้วเดินตามไป มือใหญ่คว้าผ้าเช็ดหนูออกจากบ่าอีกคนก่อนจะกดให้ผู้เป็นน้องนั่งลงและเขาก็เช็ดผมให้อีกคนอย่างอ่อนโยน

 

“ไม่ต้องทำให้หรอกน่า พี่ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวเป็นหวัด ถึงไม่ตากฝน โดนแค่ละอองฝนก็เป็นหวัดได้นะ” เจ้าของใบหน้าน่ารักว่า มือเล็กพยายามคว้าผ้าขนหนูของตัวเองคืนแต่ไม่เป็นผล

 

“ถ้าไม่ทำให้ คนที่ไม่ชอบเช็ดผมให้แห้งอย่างนายต่างหากที่จะเป็นหวัด ให้พี่เช็ดให้เถอะน่า” ดูจุนค้าน

 

โยซอบได้แต่ปล่อยให้พี่ชายทำตามใจตนเอง เพราะที่ดูจุนพูดมานั้น ไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว ร่างเล็กได้แต่นั่งเฉยให้อีกคนบรรจงเช็ดผมให้เขาอย่างอ่อนโยน

 

ต่างคนต่างก็เงียบ…

 

ดวงตากลมโตมองพี่ชายของตัวเอง ผ่านจอดำของโทรทัศน์ที่ปิดไว้ เป็นเงาสะท้อนของเขาที่นั่งอยู่บนพื้นและดูจุนนั่งอยู่บนโซฟา ถ้ามองไม่ผิดนั่นพี่ชายกำลังยิ้มให้เขาอยู่ใช่มั้ย…

 

“นายไม่ตากฝนใช่มั้ย” ดูจุนพูดขึ้นทำลายความเงียบ

 

“อ..อื้ม” โยซอบตอบรับในลำคอ

 

“ก็ดีแล้ว” ดูจุนบอก เกิดความเงียบอีกพักหนึ่งก่อนที่ดูจุนจะถามขึ้นมาอีก

 

“ทำไมเจ้าเด็กนั่นมาส่งนายนานจัง”

 

โยซอบก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่มองดูจุนจากเงาสะท้อน เขาไม่อยากตอบคำถามนี้…

 

“บอกสิ โยซอบ” เสียงดูจุนแข็งขึ้น แต่เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดใจของคนพูด

 

“เขาก็..มาถึงแล้วคุยอะไรนิดหน่อย” กลีบปากเล็กเอ่ยตอบ

 

“อะไรนิดหน่อยนั่นคืออะไรหรอ บอกได้มั้ย …บอกพี่ชายคนนี้ได้มั้ย” ดูจุนถามอีกครั้งก่อนที่โยซอบจะได้แต่นิ่ง

 

หากดูจุนไม่ได้นั่งอยู่ด้านหลังของโยซอบตอนนี้ เขาคงได้เห็นสีหน้าลำบากใจของคนตัวเล็ก

 

“เขาบอกชอบฉัน เขาขอคบกับฉัน…”

 

โยซอบตอบก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิท มือที่กำลังเช็ดผมให้เขาอยู่นิ่งไปแล้ว…

 

“ตอบไปว่าไงหรอ...” ดูจุนถามคำถามที่ก้าวเกินคำว่าพี่ชายเหลือเกิน…

 

ทำไมดูจุนถามอย่างนั้น นั่นคือคำถามที่วนเวียนอยู่ในใจโยซอบ ดูจุนยังรักเขาอยู่ใช่มั้ย… ไม่ใช่ในฐานะพี่ชาย แต่ดูจุนยังรักเขาในฐานะคนรักคนหนึ่งอยู่ใช่มั้ย เขาคิดเข้าข้างตัวเองแบบนั้นได้รึเปล่า เขาคิดอะไรที่ไม่สมควรกับการเป็นน้องอย่างนั้นได้รึเปล่า…

 

ไม่ได้น่ะสิ…

 

“ฉันบอกเขาไปว่า ไว้จะคิดดู”

 

 

 

 

 

 

-- That’s all I can :: To be continued –

 

สวัสดีค่ะ ทุกคน  คิดถึงคนอ่านมากเลย TT

ยังมีคนตามฟิคเรื่องนี้อยู่มั้ย แงงงง ฮือออ

เราก็เขียนเสร็จสักพักแล้วแต่ไม่กล้าลง (._.) กลัวไม่มีคนอ่านอ่ะค่ะ  แงงงงง ;___;

รักดูซอบมากๆนะคะ

 

 

 

ดูจุน: "พี่จะดูแลนายอย่างดีเลยโยซอบ"

 

ไปแล้ว รักคนอ่านค่า

 

เมนท์ด้วยนะ งุงิ ไม่เมนท์งอน T^T (วันนี้เป็นอะไร๕๕๕)

 

ปล.รักดูซอบตามไปฟอล @DOOSEOBtime ในทวิตเตอร์ได้นะคะ ^0^/ เลิฟยูวววววว

Comment

Comment:

Tweet

มาต่อเถอะค่ะ มีคนติดตามอยู่ ฮื้อออออ ..ค้างนิดๆๆ แง้วววbig smile double wink

#19 By Plai (203.158.4.225|203.158.4.225) on 2014-02-04 23:44

ฮือออ ทำไมต้องปิดบังความรู้สึกตัวเองทั้งสองคนเลย
ไม่ใช่พี่น้องกันจริงซะหน่อย คบกันไม่เเปลก ฮืออ ไม่อยากให้เป็นเเบบนี้เลย
คือโยซอบอย่าคิดได้ไม๊ ไม่ต้องคบกะคนอื่นได้ไม๊ มีเเค่ดูจุนคนเดียว... #อินจัด 
เพิ่งมาเริ่มอ่านเเต่ก็ชอบทุกเรื่องเลยค่ะ ติดตามต่อไป สู้ๆค่ะ

#18 By duyonim (182.52.48.169) on 2013-10-23 22:12

ยุนดูจุนอ่า แสดงออกมาสิว่ารักโยอยู่อะ
ถ้าชักช้าจะเสียโยไปนะ
ถ้าโยเปลี่ยนใจ ถ้าโยหวั่นไหว ถ้าโยไปมีใครใหม่
คนที่เสียใจที่สุดเธอพี่น้าาาา #ถึงรู้ว่าจะไม่มีวันนั้นก็เหอะ

#17 By oopip (103.7.57.18|182.53.159.107) on 2013-04-25 01:31

ตามอ่านอยู่ค่ะ อัพเรื่อยๆเลยนะค่ะ สนุก ชอบๆ.
ชอบดูซอบทีี่สุดเลย. confused smile

ดราม่าพี่น้องมากอ่ะ สถานการณ์ตึงเครียด จริงๆแล้วชอบแบบดราม่ามากๆอ่ะ อยากอ่านต่อแล้วค่ะ อัพเร็วๆนะค่ะsurprised smile
จิ้นคู่นี้แล้ว ยังไงก็ไม่แคร้วกันหรอก ใข่ป่ะembarrassed ??

#16 By Hmon (103.7.57.18|72.197.12.219) on 2013-04-16 13:17

อ่านมาตอนแรก ไม่มีอะไรเลย sad smile
อ่านมาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดไปกับลูกพี่เลย ...
มาจุกตรง “ฉันบอกเขาไปว่า ไว้จะคิดดู” 
ซึ่ง ... มันค้างงงง !!!!!!! จุกและเจ็บมาก T____T
ตอนนี้เตยสงสารลูกพี่มากว่าน้องโยอะ = = มีใครคิดเหมือนเตยมั๊ย ? แหะๆ
คือแบบตอนนี้น้องโยก็มีคนมาจีบใช่ป่ะ  ก็เหมือนน้องจะมีใจให้อะ ถึงแม้ว่าจะยังรัก ยังรอลูกพี่อยู่ก็เถอะแต่ถ้ายังอยู่ในสถานะแบบนี้ ยังคลุมเครือแบบนี้ และแดเนียลก็รุกแบบนี้
ถ้าน้องโยไม่ใจแข็งจริงๆ บอกได้เลยว่าน้องใจอ่อนให้แดเนียลแน่ๆ
ก็ดูแดเนียลเป็นเหมือนตัวเเทนลูกพี่ เป็นเหมือนลูกพี่ที่จับต้องได้จริงๆอะ
(เข้าใจที่เตยพูดมั๊ย ? สรุปคือแดเนียลก็จะเป็นตัวแทนของลูกพี่นั้นเอง)
แล้วถ้ามันเป็นงั้นจริง แดเนียลก็จะเจ็บและจุกไปเอง.แน่นอนว่างานนี้มีคนเจ็บและเสียใจมากกว่าสองคนแน่ๆ 
แล้วดูลูกพี่ยุนของเรา มองแดเนียลก็เหมือนมองตัวเองอะ ... อยากทำในสิ่งที่อยากทำแต่ทำไม่ได้เพราะอะไร ? เพราะว่าเส้นบางๆที่คั่นอยู่นั้นเอง อยู่ที่ว่าลูกพี่กล้าที่จะก้าวข้ามมันไปรึป่าวนั้นเองแหละ ถ้าเลือกจริงๆมันก็มีทั้งดีและเสียใช่มั๊ย ??
แต่เรื่องความรัก ... เชื่อเถอะไม่มีใครถูกและไม่มีใครผิด
น้องโย TT ขอร้องนะ อย่าเลิกรักลูกพี่นะ รู้ว่าไม่มีทางเลิกรักแต่ถ้าเป็นแบบนี้เค้ากลัวว่าความรู้สึกของโยมันจะถูกทดแทนอะ .. คือแบบเข้าใจมั๊ยอ่าาา อธิบายไม่ถูกอะ =______________=
โยง่าาาาาา ถ้าน้องทำแบบนั้น เค้าจะจับโยฟัด =^=
ฟัดๆๆๆๆๆ อยู่อย่างนั้นแหละ (เกี่ยว?) 5555555555
พี่ชินบิ! จะงอลลลลลลล พี่ชินบิแล้วเนี๋ย! กว่าจะมาต่อแต่ละตอน ฮาาาาาาาาาา
ดองไว้นานมากกกกกกกกกก จนหนอนขึ้นแล้ว(ห้ะ!!)
แต่ยังไงเตยก็รออยู่ดี ฮาๆๆ สู้ๆนะ 
ปล.รู้สึกแต่ละเรื่องของพี่ชินบิ จะต้องดราม่าตัลหลอดดดดดด =________=!!
ถ้ายังดราม่าอีก(?)จะจับพี่ชินบิเหวี่ยงรอบห้องสามรอบ !

#15 By zσмвіε' on 2013-01-14 01:11

ดราม่าเลยอ่าาา เอาแล้วดูจุน ที่งี้จะทำไงดีล่ะ ซอบโดนจีบแล้วนะ  
ซอบเองก็รักดูจุน ดูจุนก็ยังรักโยซอบอยู่ โอ้ยยยย สงสารอ่ะ มันติดตรงที่เป็นพี่น้องสินะ
แดรุกหนักอ่ะ ถ้ารุกขนาดนั้น ก็เขินแทนโยแห้ะ 555
ติดตามพี่ตลอดนะค่ะ  ^^

#14 By sky:") (103.7.57.18|171.4.175.237) on 2013-01-12 18:08

แง~ ความวัวไม่ทันหายอ่ะ
อะไรจะเจอศึกหนักกันขนาดนี้นะคู่นี้

วิธีจีบโยของแดเนียลดันไปซ้ำกับลุงอีก
แบบนี้มันก็คิดถึงความหลังจิ โยเข้มแข็งไว้นะลูก แข็งใจไว้T^T~

เสพติดความดราม่่าค่า รักเรื่องนี้มาก~

#13 By IrisMaple (103.7.57.18|27.55.5.147) on 2013-01-11 23:48

สงสารดูจุนจัง
จริงๆแล้วสงสารทั้งสองคนเลย
แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกสงสารดูจุนมากกว่า
สองคนนี้เหมือนว่าความรู้สึกจะส่งไม่ถึงอีกฝ่ายยังไงก็ไม่รู้
แล้วตอนนี้มีแดเนียลเข้ามาอีก
สงสารทั้งสองคนเลย
T____________T

#12 By worworwor (103.7.57.18|124.120.228.105) on 2013-01-11 13:45

อ่านจบแล้วอึ้งค่ะ... อึ้งมากด้วยกับคำพูดของโยซอบ
คือแบบตั้งแต่ต้นเรื่องมา
ทุกการกระทำของแดเนียล มันซ้อนทับกับการกระทำของดูจุนหมดเลย
แล้วคือแบบ....... ดูโยทำสิคะ
ทำไมถึงทำแบบนี้อ่ะ
เพียงแค่ต้องการพิสูจน์น่ะเหรอ
ก็เข้าใจอยู่เหมือนกันว่าโยก็คงอยากได้สิ่งที่ทำให้แน่ใจว่าคนเป็นพี่ยังรักเขาอยู่
แต่ว่านะ ดูจุนเองก็คิดว่าเพราะตัวเองเป็นพี่ ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องของน้องหรอก...
คือแค่คำว่า 'พี่น้อง' แค่คำสั้นๆแค่นี้ ที่ทำให้เรื่องยุ่งยาก
แถมดราม่าได้น้ำตาหลายลิตร TT
จะร้องไห้ค่ะพี่ชิน
บอกตามตรงว่าพออ่านมาถึงตรงที่โยซอบบอกดูจุนว่าแดเนียลขอคบ แค่นั้นก็ใจแกว่งแล้ว แต่หนักเข้าไปอีกตอนที่โยซอบพูดว่า ไว้จะคิดดูก่อน
บอกตามตรงว่าพาร์ทนี้... สงสารดูจุนมากๆเลยค่ะ
เหมือนกับแดเนียลมาฉายเทป(?)ซ้ำเลยนะคะ ความทรงจำมันมักจะมีค่าเสมอ แต่ถ้าหากความทรงจำของเรามันย้อนกลับมาอีกครั้ง หนึ่งคนในความทรงจำนั้นเป็นคนเดิม แต่กลับมีอีกคนที่มีเป็นตัวแทนเรา... แบบนี้มันเจ็บนะคะ
เหมือนกับว่า เราทำได้แค่รับรู้ ทำได้แค่มอง แต่ไม่สามารถเข้าไปขัดขวาง หรือแสดงความหวงแหนได้เลย
ในใจของดูซอบก็คงจะเป็นอารมณ์ประมาณว่า ทำไมต้องพี่น้องนะ... ทำไมเขาสองคนต้องเป็นพี่น้องกันด้วยนะ.. สินะคะ TT

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะพี่ชิน ขอโทษด้วยที่เข้ามาอ่านช้า
ที่สำคัญ ยังรอเขาทำผมท้องอยู่นะคะ♥

#11 By khanunYS on 2013-01-10 20:38

ยุนดูจุนออกตัวแรงงงงง ปิ๊งตั้งแต่แรกพบใช่มั้ย ><
งือออออ ดูซอบสมัยก่อนน่ะ มันต้องเป็นอะไรที่น่ารักมากแน่ๆเลย T^T
ก็นะ จากคนที่เคยตามจีบ กลับกลายมาเป็นน้องชาย
หน่วงมาก คงมีอะไรหลายอย่างที่อยากทำแต่ก็ทำไม่ได้ TT
กรี๊ดดดดดดดด แดเนียล!!! ฮอลลล...
คู่แข่งหัวใจ ไม่สิๆๆ ลืมไปว่าดูซอบเป็นแค่พี่น้องกัน งือ
โอ๊ยยยยยย ให้ตายเถอะ เจ็บปวดแทนดูจุน
คือแบบ... จะทำยังไงดีจะทำยังไง มีคนมาชอบโยซอบแล้ว
แดเนียลนี่ก็ออกตัวแรงเหลือเกิน แรงเว่อออออร์
แต่ขอโทษ โยมีแต่ดูจุนในใจ ทำใจนะแดเนียล มาซบอกมั้ย? 555555 
ดูซอบนี่รักกันจริงๆนะ แบบ งื้อ ชอบตอนที่โยอธิบายให้ฟังว่า
แค่ตอนอยู่กับดูจุน ต่อให้ไม่ได้พูดอะไรก็รู้สึกดีแล้ว
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้หากันง่ายๆนะแบบนี้ TT___TT
ความจริงที่ว่า... ในขณะที่คุยกับแดเนียล โยก็ยังนึกถึงดูจุนตลอดเวลา
ดูจุนก็ไม่ต่างกัน แล้วมันจะทำได้ไง จะเป็นพี่น้องกันได้ยังไงงงง
รักดูจุน รักดูจุนนนนน ฮือ ♥♥♥♥♥ 
ทุกความห่วงใย มีแต่โยซอบโยซอบและก็โยซอบ
โอ้ยยยยย หึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วใช่ไหมดูจุน
ดีนะดูจุนไม่วิ่งไปต่อยตอนแดเนียลโอบไหล่โย ความอดทนเป็นเลิศ
ก็ถึงจะเป็นพี่น้องกันก็เถอะ ความรู้สึกแบบเดิมๆมันก็จัดการยากอยู่ดี  
โฮ้ยยยยยยย แทบร้องตอนโยบอกว่าแดเนียลขอคบ
ไม่นะม่ายยย เรื่องนี้คงไม่จบลงที่โยกับแดเนียลเป็นแฟนกัน
แล้วดูซอบก็เป็นพี่น้องกันต่อไปใช่มั้ย ม่ายยยยย TTOTT
ไม่อยากคิดภาพเลย ถ้าในมุมมองของดูจุน
จะพูดว่าดีใจที่'น้อง'ได้เจอคนดีๆมันก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอก
ยิ่งต้องมาเห็นสิ่งที่ตัวเองเคยทำกับโยในอดีต แต่ตอนนี้ทำไม่ได้
แบบนั้นดูจุนจะทำได้ยังไง ไม่มีทางหรอก ฮือ T____T
ถึงจะไม่รู้ว่าดูจุนจะรู้สึกยังไง แต่ว่ามันก็เดาไม่ยาก
ทั้งๆที่ยังรักกัน ยังรู้สึกเหมือนเดิมกันอยู่แท้ๆ
ทำไมต้องมีเส้นกั้นที่ชื่อว่าพี่น้องมาขวางไว้ด้วย
โคตรหน่วงเลยพี่ชิน ฮืออออ ดูซอบหน่วงมากกกก
ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ รอแฟนเก่า รอโยท้อง รอพี่น้อง แล้วก็ รักพี่ชิน คิคิ

#10 By จูนจ้า (103.7.57.18|58.11.249.155) on 2013-01-10 19:57

ทำไมมันถึงขัดใจขนาดรนี้เนี้ย~  คำว่าพี่น้องมันก็แค่เส้นใยกั้นอยู่บางๆ แต่ก็ไม่กล้าข้ามมาใช่ไหม
T^T แค่นี้ก็เศร้าพอแล้วแดเนียลจะมาเพิ่มเติมความเศร้าไปอีก ฮื้อ~ แล้วลุงมันจะหึงเลือดขึ้นหน้าไหมอ่ะ จับซอบกดเลย 555+ (เปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก!)

#9 By near (103.7.57.18|118.174.116.154) on 2013-01-08 22:03

ฮึก TT^TT เจ็บจังเลยชินนี่
ใจมันบีบจนปวดไปหมดเลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ
 ดูจุนทำได้แค่มอง ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเหมือนตอนยังเป็นแฟนกันได้แล้ว
เพราะคำว่าพี่น้อง...พี่น้องคำเดียวเลย
#ขอเวลาไปจุกแปป 
ชินนี่จ๋าาาา นี่ฟิคดูซอบนะ
ใช่มั้ย ? ใช่เถอะ  T/\T

#8 By Farch77 (103.7.57.18|192.168.2.33, 182.53.213.209) on 2013-01-08 19:55

ไม่นะะะะะะะะะะะะะะ เจ้าบ้าโยซอบบบบบบบ T [ ] T
เอาจริงป่ะ เป็นเราก็เอาแดเนียลอ่ะ ยังไงกับดูจุนมันไม่น่าเป็นไปได้เพราะเป็นพี่น้องกัน
แต่นี่มันฟิคชั่น มันต้องดูซวอบ T _ T
อิจฉาโยซอบเหลือเกิน หนูอยากโดนแย่งบร้างอร่ะ - ////////// -
แดเนียลน่ารักมากเลย ดูจากคาแรกเตอร์แต่ดูจุนแบบเงียบๆขรึมๆ น่ารักอยู่ดี 
อยากรู้ว่าทำไมดูซอบเขามาเป็นพี่น้องกันอ่ะ
มันต้องมีทางที่จะรักกันเส่ะ เอ้ะ หรือไรท์เตอร์บอกไปแล้วนะเราจำไม่ได้
5555555555555555555555 เอ็กบอยเฟรนด์เราก็ต้องกลับไปอ่านใหม่
คือลืมไปหลายเรื่องมากจริงๆ แต่ก็สติลเข้าเอ็กทีนมาส่องพี่ชินนี่กับเดอะจริงทุกวัน
แลดูโรคจิต พี่เดอะจริงเขาหายไปเลยเนอะ . _ .) นอกเรื่องละ
คิดถึงไรท์เตอร์ สุดสุดสุดสุดอ่ะะะ
พักนี้อัพฟืคบ่อยดีเราชอบ หลังจากที่ห่างหายไปแสนนาน ( ? )
555555555555555555 ติดตามผลงานนะคะ <3

#7 By ออมสินสุดสวย (103.7.57.18|58.9.118.235) on 2013-01-07 23:48

โอ่ย ฮือออพี่ชินT______T 
จะร้องไห้อ่ะโฮรรร ทำไมอุปสรรคของคู่นี้ถึงเยอะอย่างนี้
แค่พี่น้องกัน รักกันไม่ได้ แล้วยังจะมีแดเนียลโผล่มา
(แม้จะแอบพอใจที่มีแดเนียลโผล่มาเรียกร้องความสนใจจากดูจุนได้มากขึ้นก็เถอะ)

ฮืออ ในใจแอบอยากให้คบๆกันไปเลยนะ
ในเมื่อความรู้สึกของทั้งคู่ตอนนี้มันคลุมเครือเหลือเกิน 
ลองให้โยไปคบใครสักคน เอาให้ความรู้สึกมันชัดเจนไปเลย ไม่ต้องมานั่งอ้ำๆอึ้งๆ
จะรักหรือไม่รักดีมั้ย (ทั้งที่การกระทำมันก็บอกอยู่ว่ายังรัก แต่มันแค่ไม่ชัดเจน เท่านั้นเองT_T)

อัยรอตามอ่านเรื่องนี้อยู่นะ
อยากรู้ว่าจะจบยังไง จะมีใครยอมใครมั้ย 
ที่สุดท้ายตอนหลังก็ทนกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้แล้ว ไม่อยากเก็บไว้
อร๊าาาาา~ ขอไปร้องไห้แปป / 

#6 By aiyie (103.7.57.18|14.207.111.118) on 2013-01-07 23:24

ชินนี่ อย่าน่าาาาาาาาาาา
ม่ายยยยยย แดเนียลมารักกะพี่ดีกว่าน้อง
ปล่อยโยซอบไปหาลุงเถอะ
ทำไมล่ะๆๆๆ ทำไมรักกันไม่ได้ล่ะ ถึงจะพี่น้องแต่ก็คนล่ะสายเลือดนิ
จะกั๊กความรู้สึกกันทำไมล่ะ รักก็บอกว่ารัก
มันขัดใจ อยากจะไปตะโกนด่าดูจุนข้างสนาม
ฮืมๆๆๆ ปล.เม้นไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่ แต่ก็ตามอ่านนะเออ
ปล.อีกที ด้วยความที่จำตอนก่อนไม่ได้ เลยได้ย้อนอ่าน ฮ่าๆ

#5 By sapao (103.7.57.18|223.204.212.62) on 2013-01-07 20:05

เอาละสิคุณพี่ชายมีหนุ่มมาขอคบคุณน้องชายเเล้วยังไง 
หึงก็เเสดงออกมากไม่ได้ไม่มีสิทธิ์ห้ามอีกต่างหาก เพราะเป็นเเค่พี่ชายไม่ใช่เเฟน 
แต่ตัวเองไม่ใช่หรอกเหรอที่ตีตัวออกห่างโยซอบ เว้นระยะออกมาเเบบนี้
เเล้วที่นี้ยุนดูจุนจะทำยังไงกับหัวใจเเละโยซอบละเนี่ย
งานเข้าพี่เบอร์ 32 เเล้วใช่ไหมค่ะ

#4 By อังศุมาลิน (103.7.57.18|180.183.16.238) on 2013-01-07 19:49

เป็นพี่น้องกันอย่างงั้นเหรอ วอททท เพราะเหตุใดเล่าพี่ชินนี่ ฮึกฮึก คือแบบตอนแรกเป็นแฟนกันแล้ว....โฮร้ววววววววว มันหน่วงมากจริงๆ ณ จุดเน้ คือน้องเคยอ่านฟิคเรื่องที่โยกับดูจุนเป็นพี่น้องกันนะแต่จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไรแล้ว สุดท้ายเค้าก็เลือกความถูกต้องมากกกว่าความต้องการของตัวเองอ่าพี่ชินนี่ น้องบอกเลยว่าน้องเดาทางไม่ถูกเหมือนกันอ่ากับเรื่องนี้แต่ใจจริงอยากจะให้ทุกคนไม่เจ็บ.....มันจะเป็นไปได้รึเปล่านะ ไม่สิมันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก นี้มันคือรักสามเศร้าใช่ไหมอ่าพี่ชินนี่แต่โยรักแดเนียลจริงๆใช่ไหม แล้วพี่ชายอย่างดูจุนจะทำยังไงบางทีในฐานะพี่ชายก็คงจะทำได้แค่ยินดีที่เห็นน้องมีความสุขสินะ เฮ้อ ทำไมฟิคพี่ชินนี่ันเศร้าเยี่ยงนี้เล่า ฮอลลลลลล อ่าน้องจะติดตามผลงานตลอดไปเน้อ รัคนแต่งเสมอค่า คึคึ คือคอมเม้นของยฃน้องอาจจะไม่ได้มีอะไรมากแต่มันออกมาจากความรู้สึกจากใจจริงเน้อแอบเห็นใจทุกคนเลยทั้งโยดูจุนและแดเนียล T T

#3 By tunbee (103.7.57.18|180.183.1.247) on 2013-01-07 15:41

คำว่าพี่น้องมันจุกกก...
เหมือนทุกอย่างกำลังรีรันกลับมาเหมือนเดิมเลย ทุกอย่างระหว่างดูจุนกับโยซอบ ก่อนที่ทั้งสองคนจะคบกัน เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับโยซอบอีกครั้งแล้ว...ไม่ใช่กับดูจุนแต่เป็นอีกคนที่เพิ่งเข้ามาและกำลังจะเข้ามาทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป...
ถ้าทั้งสองคนคิดกันแบบพี่น้องจริงๆ ดูจุนควรจะดีใจที่น้องเจอคนที่ดีแบบนี้ แต่ความคิดมันไม่ใช่แค่พี่น้องน่ะสิ ดูจุนยังรักโยซอบและโยซอบก็ยังรักดูจุน ทั้งสองคนยังรักกัน แล้วจะทำยังไงถ้าวันนึงโยซอบเลือกที่จะคบกับแดเนียลเพราะคิดว่าไม่ควรมีรักที่เกินจากคำว่าพี่น้อง... ณ จุดนั้นดูจุนจะทนดูได้ยังไงนะ TT
ถ้าปฏิเสธความรู้สึกไม่ได้ ยังแค์และห่วงกันมากขนาดนี้ก็ไม่อยากให้มีเส้นบางๆของคำว่าพี่น้องเลย ความรู้สึกที่มีให้กันมันมากกว่านั้นแต่ต้องพยายามข่มมันไว้ให้เหลืออยู่ในขอบเขต...มันยากนะดูจุนโยซอบ กลับมารักกันเถอะ รักกันในแบบที่อยากรัก ไม่ต้องแคร์คำว่าพี่น้องอะไรทั้งสิ้นแล้ว แงงงง T^T
ไม่อยากให้โยคบกับเนียลเลย อย่าคบเลยนะ ถึงแม้จะรักกันไม่ได้แต่ได้โปรดอย่าคบคนอื่นเลย ดูจุนจะทนดูได้ยังไง ไม่เอานะ สงสารดูจุนสุดใจ Y___Y
แงงงงพี่ิชิน
เพราะคำว่าพี่น้องคำเดียวเลยค่ะ หน่วงมากเลย ขอซื้อได้มั้ยคำว่าพี่น้องเนี่ย TT
เรื่องนี้ดูจุนสุภาพบุรุษอีกแล้ว ดูจุนน่าสงสารที่สุด อยากย้อนเวลากลับไปแล้วบอกให้เทวดาโยซอบไปเกิดกับคนอื่น ไม่ต้องมาเกิดพ่อเดียวกับดูจุนเลย!!
พี่ิชินทำร้ายดูซอบได้ลงคอ *ร้องไห้*

ชอบภาษาฟิคพี่ชินมากเลยค่ะ ได้บรรยากาศมาก เหมือนกับรับรู้ความรู้สึกของดูจุนได้จริงๆเลย ฮึออออ ดูซอบอาาาา TT
ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ ติดตามต่อไปแน่นอนค่ะ พี่ชินสู้ๆนะคะ
ปล.ขนาด Captcha ยังทำร้าย ขึ้นคำแรกว่า cries เลยค่ะ TT

#2 By Alpha (103.7.57.18|118.173.70.21) on 2013-01-07 01:15

ฮึกกกกก หนูตามทุกเรื่องของพี่เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะค่ะ หนูไม่ไปไหนแน่นอน T^T
แต่พี่ค่ะ ยิ่งอ่านมันก็ยิ่งหน่วง มันยิ่งเศร้า จะสำลักดราม่าตายอยู่แล้ว
แค่เป็นพี่น้องกันก็หาทางรักกันไม่ได้แล้ว นี่ยังมีคู่แข่งอีก
โอ้วววววว ลาตายเถอะ ยุนดูจุน - -\"
โยแค่จะคิดดูใช่มั้ย ?? คือ .. แค่พูดไปเฉยๆ แต่ไม่คิดอะไรใช่ปะ !!!!
T^T อย่าคบเลยนะโย ถึงจะไม่ได้คู่กันแต่ได้โปรดอย่าไปคบใคร
เดี๋ยวเราจะลงแดงซะก่อน สงสารพ่อนักฟุตบอลใหญ่มัน
*ให้พ่อแม่เค้าไปเลิกกันทันมั้ยนะ*

#1 By เจ้าชายอสูร_B2UTY (103.7.57.18|223.204.34.125) on 2013-01-07 00:16

ชิน View my profile

Recommend